Tomorn Wongtibet

นอนเล่นรีสอร์ทหัวหิน ขากลับนั่งฟังเพลงที่อัมพวา

2011-09-27T08:26:00.007+07:00

เราออกเดินทางจากกรุงเทพ ช่วงราวๆ หกโมงเช้านิดๆ

มากันสามคนผัวเมีย - -' เอ๊ะยังไงๆ

รอบนี้ไปกันเอง ไม่มีแผนการในหัว

รู้แค่ว่าจะไปหัวหิน นั่นแหล่ะ เป้าหมาย

ในช่วงเช้าเป็นไปอย่างละเมียดละไม

เดินทางแบบสบายๆ อยากแวะไหนก็แวะ

จนเราเข้าสู่ตัวเมืองหัวหิน

เราก็ตามหาห้องพัก สำหรับคืนนี้เพื่อจะได้เอาของไปเก็บและลุยต่อ

สุดท้ายเรามาจบลง ที่รีสอร์ทเล็กๆ ที่อยู่ติดทะเล

ซึ่งมีลักษณะเป็นหาด แต่ก็อย่างว่าน้ำทะเลที่หัวหินไม่น่าเล่นเท่าไหร่

ถึงแบบนั้นก็ยังมีสระเล็กๆ ของที่นี่ไว้รองรับคนอยากเล่นน้ำ

ด้วยความที่ว่า ที่นี่มีห้องพักเพียงไม่กี่ห้อง ตัวเลือกเราจึงมีไม่มากนัก

แต่ราคาห้องก็ "แรง" เอาการ ใครจะไปพักก็คิดดีๆ

ไม่ต้องสงสัย ผมมาเป็น "กอ ขอ คอ"

เอาเป็นว่าทริปนี้ ตามติดคู่รัก คู่หวาน ก็แล้วกัน

หลังจากเราเข้าที่พักและได้กำลังวังชากลับคืนมา ก็เข้าเมืองไปหาของทาน

ร้านนี้อยู่ริมทะเล บรรยากาศดี แต่ดูเหมือนเราจะเข้ากันผิดร้าน

เพราะคนไม่เข้าร้านนี้เลย เรานั่งไปสักพักก็เริ่มเข้าใจในสัจธรรม

ที่นี่ทำอาหารได้ช้ามาก และไม่มีพนักงานมาคอยดูแลเลย

ร้านนี้ผิดกับร้านข้างๆ มาก ร้านนั้นแทบเบียดกันตกทะเล

ทานกันเสร็จ เราก็เดินเล่นไปแถบใกล้ๆ ดูสะพานปลา

เนื่องจากเริ่มมืดแล้ว เลยขอถ่ายเป็นภาพขาวดำให้พอดูออกก็แล้วกันว่าอะไรเป็นอะไร

มีเรือลาดตระเวณมาจอดเทียบ ถือโอกาสนี้ถ่ายซะหน่อย

มาถึงแล้วเพลินวาน

บรรยากาศภายใน

ด้านในสุดจะเป็นชิงช้า และด้านล่างจะเป็นเวทีเล็กๆ

อากาศเริ่มอบอ้าว เราแวะทานไอติมกันด้านใน

เดินดูด้านในต่ออีกซักหน่อย

จะเอา

ไม่มีอะไรมาก ถ่ายกับป้ายก่อนเราจะออกจากเพลินวาน

เราแวะตลาดเพื่อหาซื้ออาหารทะเล กลับไปนั่งทานกันที่รีสอร์ท

เดินไปเดินมา นึกอยากดูดนม

รสชาติโดยรวมก็ถือว่าอร่อยดี

จากนั้นก็เดินทางกลับไปที่พัก ได้กางเกงว่ายน้ำคนล่ะตัว

เบียร์อีกคนล่ะขวด ได้หอยสดๆ กลับไปกินกัน แซ่บขนาด

เมื่อถึงจุดหมาย กระโดดลงสระทันที

ไม่ดึกมากนักก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำนอน

ส่วนผมนอนดึกเป็นประจำ หลับไม่ลงสิ พึ่งสี่ทุ่มเอง

เดินเล่นด้านบน ริมๆ ทะเล ด้วยความที่น้ำขึ้นสูง คลื่นซัดทีน่ากลัวชะมัด

ยุงเริ่มเยอะ หนีไปนอนดีกว่า

และรุ่งเช้าก็มาเยือน

น้ำที่ขึ้นมาซัดโครมๆ เมื่อคืนก็ลดลงไปแล้ว

น้ำสูงแค่ไหน ดูจากรอยขาวๆ ตรงบันได

หันมาดูรอบๆ รีสอร์ท

อาหารมาแล้ว

ที่นี่มีห้องพักไม่มาก

เห็นเรือลาดตระเวณไกลๆ โน่น

เราจะบินนนนน

เก็บของออกจากที่พัก บึ่งตรงไปยัง อุทยานปราณบุรี

เส้นทางการเดินคร่าวๆ

ระหว่างทางที่เดิน จะมีป้ายให้อ่านเป็นระยะๆ ว่าแต่ล่ะจุดมีความน่าสนใจอย่างไร

เส้นทางไม่ยาวนัก เพียงหนึ่งกิโลเมตร

เจอปลาตีน อยู่ตัวสองตัว

ในบางจุดมีที่สำหรับให้ล่องเรือชมรอบๆ แต่คงเป็นในช่วงของน้ำขึ้นมากกว่า

มีจุดซื้อของฝากซะกลางป่าเลย

เดินต่ออีกนิด แดดเริ่มแรง

เจอพื้นที่ร่มๆ หน่อย ก็ปีนป่ายกันไม่กลัวตก

ถึงจุดหมายปลายทาง หิวขึ้นมาทันใด ออกมาหาของทานกันข้างนอก

เจอร้านข้างทางก็จัดเต็มทันที

เริ่มเพลียๆ กันเพราะแดด ก็เร่งเดินทางกลับ

มีแวะที่ "พระนครคีรี (เขาวัง)" แป๊บๆ แต่ด้วยความที่มาถึงช้าไปนิด

ปิดไปซะแล้ว

ที่นี่ไม่มีอะไรมาก มีเพียง "ลิง"

ลิง

และลิง

เจ้าตัวนี้ซนมาก แย่งกาแฟ จากมือเพื่อนผมไปเลย

ร้องว๊ายๆ แต๋วแตกกันใหญ่ - -'

เอาล่ะ ฟ้าเริ่มมืดจริงจัง

เราเข้าสู่ตลาดอัมพวา

ภาพในความคิดแรกของหลายคน น่าจะเป็นการชมหิ่งห้อย

ซึ่งผมเองก็อยากจะลองดูเหมือนกัน แต่ท่าทางจะใช้เวลานาน

ผมนัดแนะ กับน้องสาวคนนึง ซึ่งเป็นเจ้าของพื้นที่

เธอจะพาพวกเราไปร้านอาหารที่ขึ้นชื่อของที่นี่

ในขณะที่รอ ก็เลือกซื้อเลือกหาของฝากกลับไป

รวมถึงเสื้อประจำของแต่ล่ะแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งผมเองก็ไม่พลาดที่ซื้อกลับมา

รอไปซักพัก ฟ้ามืดจริงจังแล้ว

ทันใดนั้นน้องก็มาถึงจนได้

จัดหนักทันที ท้องร้องกันแล้ว

มีแวว ท้องจะยิ้มแล้ว เริ่มร่าเริง

จบด้วยภาพนี้ก็แล้วกัน

เป็นทริปที่ถือว่าไม่หนักไป และไม่เบาไป กำลังดี

ชมอาสนวิหาร และเที่ยวน้ำตกพริ้ว จันทบุรี

2011-09-26T09:00:00.004+07:00

หลังจากนอนเต็มอิ่มที่บ้านเพื่อน ที่จันทบุรีเรียบร้อย

รุ่งเช้าเจ้าของพื้นที่ก็พาแวะมาดูสถานที่แข่งเจสกี ใกล้ๆ

ลักษณะคล้ายบ่อเก็บน้ำ ค่อนข้างลึกเลย

มีบันไดลิงลงเมืองบาดาล

เห็นไกลๆ มีคนกำลังซ้อมเจสกี

เราเดินทางต่อมายัง อาสนวิหาร

มุมซ้าย

มุมขวา

ด้านหน้า

ด้านล่าง

ด้านใน

ด้านบน ของภายใน

พื้น

ด้านข้าง

หลังจากถ่ายรูปจนพอใจ

เราก็เดินทางต่อ แต่ความเป็นชาวพุทธ วันนี้ขอแวะไหว้พระก่อน

แต่เป็นวัดจีน

ต่อจากนั้น เราก็ไปถึงยังจุดหมายที่ตั้งใจไว้ น้ำตกพริ้ว

เป็นเรื่องน่าเสียดายเช่นเคย ไปทริปไหนตากล้อง มักจะอยู่หลังกล้องเสมอ

คนเยอะมาก

แนะนำว่าถ้าอยากไป ควรจะไปวันธรรมดามากกว่า

ปลากับคน สูสี กันเลย

ปลาเยอะจริงๆ

ปลาชอบกินผักบุ้ง ให้กันแป๊บๆ ก็หมด ทั้งที่ซื้อมาตั้งห้ากิโลกรัม

ถ่ายรูปอยู่ดีๆ ก้าวพลาด ล้มลงท่ามกลางหมู่ปลา กล้องเกือบเปียกอีกแล้ว

ลงไปแช่น้ำแบบไม่ได้เตรียมใจไว้ แต่ใจสู้ถ่ายรูปต่อ

พวกเราออกมาเปลี่ยนชุดแล้วไปกันต่อ เพราะคิดว่าคนเยอะเกินไปไม่สนุก

มีร้านค้ามากมายบริเวณรอบๆ

เรามาถึงอีกน้ำตกหนึ่งที่ไม่ค่อย วุ่นวายนัก

นั่นก็คือ น้ำตกคลองไพบูลย์

ที่นี่ก็มีปลาเหมือนกัน

สังเกตเพื่อนๆ อีกที ลงน้ำกันหมดแล้ว

ขอลงด้วย

เป็นลิงเป็นค่าง ก็มี

"ลิง" ตกน้ำก็มี

อุ๊ยยย สาวสวย >,<

อากาศเริ่มเย็น ยุงเริ่มมา เราจึงรีบออกจากน้ำตก

แล้วไปหาของทานกัน และมาลงเอยที่ร้านนี้

"ร่มไม้ ริมน้ำ" ทำอาหารกันเร็ว

บรรยากาศ ณ ตอนนี้ค่อนข้างสบายๆ อิ่มอกอิ่มใจ

กับพื้นที่ซึ่งได้มาเยือนทั้งวัน

บรรยากาศรอบๆ

มีนายแบบด้วย ฮาๆ

ถ่ายรูปเพลินๆ อาหารก็มา

อิ่มท้อง เราก็ไปเยือน อาสนวิหาร อีกรอบ ในช่วงกลางคืน

ยังคงสวยงาม เช่นเคย

ด้วยความที่ไม่ใช้ขาตั้งกล้อง จึงถ่ายมาเพียงเท่านี้

เสร็จจากอาสนวิหาร ก็ไปต่อยังเทศกาลงานทุเรียนโลก ในตัวเมืองจันทบุรี

สิ้นเรี่ยวและหมดแรง เพื่อนก็ไปส่งผมขึ้นท่ารถ บขส. เพื่อกลับ กทม

ถึงจุดหมายราวๆ ตีสอง

ขอขอบคุณไกด์จำเป็นในทริปนี้ สนุกมาก

สัตหีบ หาดนางรอง

2011-09-24T08:34:00.004+07:00

ทริปนี้เป็นทริปสั้นๆ ในการเดินทางไปเยือน สัตหีบ ชลบุรี

ผมเดินทางไปสัตหีบ โดยการขึ้นรถตู้ ที่ท่ารถตรงท่ารถตู้ตรงบางนา

ค่าเดินทางประมาณ หกสิบบาท ใช้เวลา ชั่วโมงครึ่ง ถือว่าเพลินๆ

ด้วยความที่ลุยมาคนเดียว แถมไม่คุ้นกับเมืองสัตหีบ

ก็ต้องชิงบอกคนขับรถตู้ก่อนว่าเราจะลงที่ใดอย่างไร

พอถึงจุดนัดหมายของผมกับเพื่อน ก็โล่งอกครับ

อย่างน้อยเราก็อยู่กับเจ้าถิ่นล่ะ

เอาล่ะมาเริ่มทริปกันเลย

แผนแรกเราตั้งใจจะไปดูทะเล น้ำใสๆ ที่เกาะขาม แต่เรามาช้าเกินไป

เรือได้ออกก่อนหน้าเราไปประมาณห้านาที

เปลี่ยนแผนกระทันหัน ไปนั่งกินอาหารทะเลริมหาดก็แล้วกัน

แต่จะกินตามร้านก็ธรรมดาไป เราแวะที่นี่ก่อนเลย

เลือกได้ครับว่าจะให้เขานำอาหารที่เราซื้อ ไปนึ่ง หรือย่าง

โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ เพิ่มเติม

รวบรัดเอาใจความสำคัญ เรามาถึงหาดนางรำ

ปูเสื่อแล้วแผ่ ทันที

ทิ้งเวลาไปไม่นาน หนังท้องตรึง กำลังวังชา เริ่มจะมี วิ่งลงทะเล

บรรยากาศดี คนไม่หนาแน่น

และสายตากว่าครึ่งหาดก็จับจ้อง

กลับมาดู วิว กันต่อ

และ... ลิงบนหาด

วิว อีกครั้ง

สำหรับนางรองก็จะมีแค่นี้ครับ

เราอาบน้ำอาบท่าด้านบน แล้วก็ไปกันต่อ ที่เมืองระยอง

ระหว่างทางขอถ่ายรูปกับเครื่องบินของฐานทัพ ของที่นี่ซะหน่อย

มารับเจ้าพระเอกตัวนี้ไปด้วย

วันนี้ยังอีกยาวไกลนัก! แล้วมาตามอ่านกันต่อนะ

โอ๊ะ มืดแล้ว การเดินทางมันไม่ใช่เวลาใกล้ๆ เลย

พักทานอาหารกันก่อน

จำได้ลางๆ ว่าชื่อร้าน "ห้าสิบสตางค์"

ซึ่งน่าจะมาจาก ความเก่าของบ้านริมคลองแห่งนี้

อาหารรสชาติธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษมากนัก

การบริการจัดว่า ทำให้อึดอัด... เพราะอาหารได้ช้ามาก

และเราก็ได้เจอ... พระเอกตัวที่สามของวัน

เจ้าหมาลาย เจ้าของคงนึกสนุกเขียนลายให้มัน

ลาไปก่อนสำหรับทริป สัตหีบ ตอนนี้เข้าเมืองระยองแล้ว

เดี๋ยวมีที่เที่ยวสวยๆ ที่ระยองมาบอกเล่าให้ฟังเช่นเคย

พักรีสอร์ทสวย พร้อมเที่ยวสามเกาะดัง ที่กระบี่

2011-09-23T08:34:00.004+07:00

เช้าแรกของการอยู่ที่ จังหวัดกระบี่

รีสอร์ท ที่ไปพักเมื่อความมืดที่ปกคลุมหายไป ก็จะพบบรรยากาศที่...

ที่...

ที่...

สวยงาม

มีทั้งวิวแม่น้ำ(บ่อน้ำ) และขุนเขา

ในเช้านี้ ความประทับใจอยู่กับวิวที่เราเห็น

ส่วนอาหาร ก็ไม่มีอะไรพิเศษนัก เพราะคล้ายๆ ที่อื่นๆ

ติดใจอยู่กับ วิว ตรงหน้า จึงถ่ายไว้ค่อนข้างเยอะ

น่าเสียดายนิดหน่อยที่ ฟ้าไม่เปิดเท่าไหร่

ทานข้าวกันเรียบร้อย ก็นั่งรถสองแถวที่ทางรีสอร์ทจัดไว้ให้

เพื่อไปดำน้ำสี่เกาะ ซึ่งผมเองเคยไปมาแล้วก่อนหน้านี้

สามารถเปิดดูย้อนหลังได้ รอบนี้กะมาเที่ยวจริงๆ เลยไม่ได้เก็บไว้มากนัก

เกาะแรก มาไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์

รอบนี้เจอ คนปีนเขาด้วย (ปกติจะไม่เห็น)

ลงเรือกันมา อากาศค่อนข้างร้อน

มากันทั้งคณะ ใช้เรือเร็วประมาณสี่ลำ

ไปกันต่อที่เกาะแห่งที่สอง

เกาะไก่

เราลงมาจุดนี้ เพื่อดำน้ำ และให้อาหารปลา

ปลาค่อนข้างชุม สนุกดี

ขึ้นเรือ ไปต่อ ยังเกาะที่สาม

เกาะ "ปอดะ" นั่นเอง

เริ่มหิวกันแล้ว ทางรีสอร์ท ก็นำผลไม้ มาให้ทาน

หวาน หอม อร่อย จริง

วางถาดไม่ถึง ห้านาทีเกลี้ยง

หน้าตาผู้ร่วมทริป อิ่มเอม เอร็ดอร่อยเป็นที่สุด

เสร็จสิ้น ไม่ได้ภาพบนเกาะ ได้แต่... แบบข้างบนนี่แหล่ะ

เอ้อ ที่เกาะปอดะ ปลาเข็ม เยอะมาก น้ำใส มาก

เอาล่ะ กลับมาที่พัก และไปหาของทานกันที่ "วังทราย"

มีครัวเปิด แร่กุ้งกันสดๆ

แป๊บเดียว มาเต็มโต๊ะ

บรรยากาศริมทะเล

ทานกันอิ่ม มีความสุข เริ่มง่วง

รถของเรา คันที่สอง

ขอขอบคุณ ที่พักสวยๆ บริการดีๆ ที่ "พีซลากูนา" รีสอร์ท

เก็บความสวยในช่วงก่อนกลับ

ฟ้าเปิด เริ่มสวย

เต็มอิ่มกับการเก็บบรรยากาศ

และเราก็มุ่งหน้ากลับ กทม

ผ่าน "สวนโมกขพลาราม" จึงแวะเข้าไปชมด้านใน

แต่ล่ะจุดมี คำคมเด็ดๆ จึงเก็บมาฝาก

รู้สึกยังไงบ้าง ก่อนกลับ ได้เข้าไปสงบจิต สงบใจ

อิ่มใจแล้ว มาอิ่มท้องกันต่อ

ลากันเลย กับทริปนี้ สนุกสนาน หลากอารมณ์

แล้วพบกันครั้งต่อไป

บุก (วัด) ถ้ำเสือ จังหวัดกระบี่

2011-09-22T14:02:00.004+07:00

ช่วงนี้ขยันปั่น Blog เลยถี่นิดนึงนะครับ

ทริปนี้ เราออกเดินทางจาก อ.ขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช

มุ่งตรงไปยัง จังหวัดกระบี่

ที่แรกหลังจากที่เราเข้าไปยังกระบี่ คือ วัดถ้ำเสือ

เดินเข้ามาก็จะพบสถานที่นี้ ซึ่งถ้าสร้างเสร็จน่าจะอลังการมาก

ด้านในของวัด

มีบันไดให้ขึ้นไปเยี่ยมชมด้านบน แต่เราไม่ได้ขึ้นเพราะมีเวลาน้อย

มีลิงเยอะแยะมากมาย

ถ่ายกลับไปยังสถานที่แรก ที่เราสะดุดตา

ไหว้พระเป็นมงคลแล้ว ก็เดินทางเข้าเมืองกระบี่

ไปถ่ายรูปสัญลักษณ์ ของเมือง คือ "เขาขนาบน้ำ"

ถ่ายกับปูยักษ์ เป็นที่ระลึก

เริ่มหิวกันแล้ว ไปต่อกันที่ ร้าน "เรือนไม้"

เช่นเคย ทางเจ้าภาพก็จัดอาหารพื้นเมือง ชื่อดัง "หอยชักตีน"

บรรยากาศร้าน อึมครึมๆ ไม่เหมาะแก่การถ่ายภาพเท่าไหร่

ก่อนไปเข้าห้องพักเราแวะเดินกันที่ "ถนนคนเดินกระบี่"

บรรยากาศโดยรวมไม่ค่อยต่างจาก ตลาดนัดแถวบ้านเท่าไหร่

ปั้นหน้าเหมือน

ตอนนี้ง่วงแล้ว เริ่มคิดถึงเตียงนุ่มๆ

"พีซลากูน่า" รีสอร์ท คือที่ๆ เรากำลังจะไปกัน

ใกล้ถึงห้องเราแล้ว

ภายในห้อง

ระเบียงของห้อง โอ่งโถ่ง

ด้านหน้าระเบียง

ห้องน้ำ

เยอะเนาะ ถ่ายไว้เยอะเพราะผมประทับใจห้องพักที่นี่มาก ยิ่งช่วงกลางวันยิ่งจะสวย

ไว้มาต่อกันบทความหน้าล่ะกัน ว่าสวยยังไง แล้วจะเล่าเรื่องที่ไปเที่ยว "สี่เกาะ" ด้วย

โลมา สีชมพู เมืองคอน (นครศรีธรรมราช) 3/3

2011-09-22T08:27:00.006+07:00

เรามาเดินทางกันต่อจากที่เขียนไว้ครั้งก่อน

เราออกจากโรงแรมและขึ้นรถตรงมายัง อ.ขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช

ผมมารอขึ้นเรือเพื่อไปดู โลมา สีชมพู

บรรยากาศท่าเรือ

คนเรือที่นี่ก็เป็นคนในพื้นที่นี่แหล่ะ บริเวณด้านบนก็มีของที่ระลึกขายด้วย

เริ่มทยอยลงเรือ ใช้เรือสำหรับทีมงานเราประมาณ แปดลำ

ลักษณะเรือที่นั่งกัน ก็ไปกันเต็มลำเรือ ไม่ถึงกับเบียดครับ

จุดแรกที่เราชมคือ "เขาหินพับผ้า"

เป็นลักษณะอย่างที่เห็นคือ ทับกันเป็นชั้นๆ

ป่าโกงกางโดยรอบ

บริเวณที่ชาวบ้านเลี้ยงปลาในกระชัง

นั่งเรือกันมาได้สักพัก ก็ถึงเกาะนุ้ย

เป็นบ่อน้ำจืดกลางทะเล เป็น Unseen in Thailand อีกแห่ง

เรือที่พาพวกเรามา พอมาเทียบท่ารวมๆ กัน ก็เยอะแบบนี้แหล่ะ

มาถึงเกาะนุ้ยทั้งที ก็ต้องไปไหว้พระเอาศีริมงคลกลับ กทม ไปด้วย

อีกฟากเกาะ

เราออกจากเกาะนุ้ย ไปตามหาโลมาสีชมพู กันต่อ

แต่สำหรับผู้ที่จะมาเที่ยว ยังไงก็อย่าลืมเผื่อใจไว้เผื่อจะไม่เห็นโลมาสีชมพู ด้วยนะ

วันนั้นเราโชคดี ได้เห็นโลมาสีชมพู แต่ก็เป็นระยะไกลๆ

คงเป็นเพราะพวกเราไปกันเยอะ เลยตกใจกลัว โลมาจึงว่ายออกไปไกล

สำหรับโลมาที่มีสีชมพูนั้น เกิดจากอายุของโลมา ที่มีอายุมาก

ทำให้บริเวณท้องของโลมา มีสีอมชมพู

บริเวณร้านขายของฝากที่พูดถึง

ฝนเริ่มลงเม็ด เราจึงขึ้นรถโค๊ด แล้วเดินทางกลับโรงแรม

แต่ผ่านจุดนี้ คนนำเที่ยวแนะนำว่า คือหาดที่ยาวลึกลงไปที่สุดของทาง ขนอม

เตรียมตัวเดินทางไปกระบี่ต่อ เพราะงั้นเราเก็บภาพโรงแรมที่นี่ไว้ก่อน

ต่อด้วยอาหารมื้อท้ายสุดที่โรงแรม ก่อนเราจะเดินทางต่อ

หมดแล้วครับ

แล้วมาตามต่อกับ การไปเที่ยวกระบี่นะ

ล่องแก่ง เมืองคอน (นครศรีธรรมราช) 2/3

2011-09-21T12:49:00.009+07:00

ได้เวลารื้อฟื้นเหตุการณ์และประสบการณ์เก่าๆ มาเล่าให้จบ

ก่อนอื่นขออภัยทุกท่านที่ตามอ่าน (มีไหมเนี่ย) แบบเงียบๆ ในบทความก่อนหน้า

ตอนนี้สะดวกที่จะพิมพ์ และเน็ตค่อนข้างลื่นไหล จึงไม่รอช้าเขียนต่อทันที

หนำไพรวัลย์ เป็นสถานที่หนึ่งในเหตุการณ์น้ำหลาก และดินโคลนถล่ม

ที่นี่ตั้งอยู่ใจกลางป่า อยู่ติดสายน้ำที่น่าจะดูดุดันมากหากมาในช่วงฝนตกหนัก

และในช่วงเหตุการณ์นั้น มีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก ถูกขังอยู่ภายในรีสอร์ท

และประชาชนแถวนั้น ก็มาอาศัยที่รีสอร์ท ช่วยเหลือกัน เพราะสะพานขาด

กระแสน้ำเชี่ยว ฮอร์ริคอปเตอร์ ก็ไม่สามารถเข้ามาได้

จำได้คร่าวๆ ผู้คนที่ติดอยู่ที่นี่ประมาณ เจ็ดสิบกว่าชีวิต

อาหารและน้ำ ตอนนั้นไม่ได้เตรียมพร้อมไว้ จึงต้องใช้กันอย่างประหยัด

และหลุดพ้นพิบากกรรม มาได้ในสามวันให้หลัง

โดยการเดินป่า ตะลุยออกมาโดยเจ้าหน้าที่นำทาง

ฟังแล้วก็น่าเห็นใจ และรู้สึกโล่งใจไปพร้อมกัน ที่พวกเขาต่างก็ปลอดภัย

เราได้พักทานข้าวเที่ยงกันที่นี่ และมีการพูดคุยกันเรื่องการกระตุ้นการท่องเที่ยวในภาคใต้

และพื้นที่ประสพภัยจากเหตุการณ์ดังกล่าว ว่าเราจะหาทางดำเนินการแก้ไขได้อย่างไร

แต่เนื่องจากที่นั่งภายในเต็ม ผมจึงต้องนั่งฟังอยู่ข้างนอก ก็เก็บภาพเล็กๆ น้อยๆ โดยรอบ

ดอกไม้

ดอกไม้อีก...

ค่อนข้างติดใจกับลายสลัก น่าจะแพงเหมือนกัน

ผู้ร่วมก๊วน

ทางลงไปยังที่จอดรถ (ที่เราขึ้นมาก่อนหน้านี้)

เสร็จจากภาระกิจ เราก็ไปต่อกันที่กิจกรรม โดยมีให้เลือกสองอย่าง

คือ ล่องแก่ง, กับเข้าถ้ำหงส์ (หงส์ ในภาษาใต้ หมายถึง สวย)

กิจกรรมนี้ผมเลือกที่จะ ล่องแก่ง เพราะยังไม่เคยมาก่อน

ขอเปิดซิงกับที่นี่ล่ะกัน (แรดเนาะ ฮาๆ)

ก่อนลงต้องเตรียมพร้อม อุปกรณ์ชูชีพ รัดกุมๆ จะได้ไม่จมน้ำ

เป็นแก่งที่ค่อนข้างจะอันตรายพอสมควร ระยะทางประมาณ แปดกิโลเมตร

ประกอบด้วยจุดคดเคี้ยวใหม่ๆ ที่เพิ่มขึ้นจาก น้ำหลากและดินโคลนถล่ม

เริ่มลงเรือกันแล้ว เรือลำนี้ท่าทางจะแออัดซักหน่อย

เราออกมาเป็นลำเกือบสุดท้าย

ลักษณะการนั่งของคนพาย คือ คุมท้าย และคุมหน้า

สภาพพื้นที่ โดนพวกเราเปิดซิง

มีโขดหิน ปะปราย ฉะนั้น ควรจะสวมหมวกกันน็อกก่อนลงเรือ

ในขณะที่ผมนั่งบนเรือยาง ผ่านไปไม่กี่โค้ง

เรือเราก็ชนกับ เรือของอีกลำหนึ่ง (เรือที่นั่งเบียดๆ อัดกันลำเล็กๆ ก่อนหน้านี้แหล่ะครับ)

ชนปั๊บ เรือก็คว่ำ กล้อง DSLR ในมือผม เกือบจะหลุดจากมือ

ผมชูมือขึ้นสูงสุดหัว เพื่อไม่ให้กล้องโดนน้ำ

แต่ตัวผมจมลงไปใต้น้ำทั้งตัว

ร่างกายผมหมุนไปตามน้ำ (น้ำวน)

ทันใดนั้น มืออีกมือก็คว้าแขนผมไว้ ผมรีบนำกล้องฝากเขาไปทันที

ส่วนตัวเองหมุนติ๊วๆ (ให้นึกถึงตอนเราปล่อยน้ำลงท่อ หมุนเร็วอย่างนั้นเลย)

ผมขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย เอวบิดนิดหน่อย

เปียกไปทั้งตัว

ส่วนเรืออีกลำ มือถือ, นาฬิกา, กล้องถ่ายรูป, ที่ฝากๆ กันไว้...

หายไปกับสายน้ำอย่างไม่ต้องสงสัย

ผมหายตกใจ และขึ้นเรือไปกันต่อ อะไรที่เสียแล้วก็เสียไป

เราไปกันต่อผมมองดูซ้ายขวา รอบๆ ระหว่างล่องแก่ง

มีบ้านเรือนที่อยู่ริมน้ำ ต่างก็ได้รับผลกระทบ บ้างก็หายไปกับสายน้ำ

บ้างก็เหลือเพียงแต่ที่ดิน ไว้ดูต่างหน้า

บางรีสอร์ท พึ่งสร้างเสร็จยังไม่ทันได้เปิดอย่างเป็นทางการ

ก็หายวับไปกับตา

ณ ตอนนั้นผมเสียดายโอกาส ที่จะได้ถ่ายภาพ

เพราะรอบๆ ดูแปลกตาไปหมด

แต่อย่าว่าอย่างนั้นเลย ผมแค่หวังว่ากล้องในมือจะไม่พังก็ดีมากแล้ว

เรามาถึงฝั่ง

นบพิตำ...

เสร็จสรรพ ทดสอบแล้วกล้องใช้ได้ก็ใจโล่งขึ้น

พวกเราจึงเดินทางไปที่พัก อาบน้ำแต่งตัว แล้วไปงานเลี้ยง

ที่ทางจังหวัดนครศรีธรรมราชจัดไว้ให้ ซึ่งจัดบริเวณสวนสาธารณะ

มีการเตรียมอาหารพื้นเมือง และการแสดงไว้ให้

จัดกลางลานเลย

น่าตาอาหาร จัดมาสวยงาม ลดชาติจัดจ้าน คนที่ชอบรสจืดๆ อย่างผม

น้ำตาไหลด้วยความเผ็ด แต่ก็ทานอย่างอร่อย เพราะของเขาดีจริงๆ

ดูเป็นอย่างๆ ไปล่ะกัน จำชื่ออาหารไม่ได้เลย

น่าอร่อยใช่ไหมล่ะ

ระหว่างที่เราทานก็มีการแสดงด้วย จัดมาซะเต็มที่เลย

หน้าตารูปร่าง น้องๆ ที่นี่ สวยคม กันทุกนาง

ถ่ายรูปร่วมกัน

เสร็จสิ้นพิธีการในช่วงเย็นเราก็กลับที่พัก

เป็นที่พักที่ค่อนข้างน่าประทับใจ เพราะติดทะเลเลย

สวยเนาะ

ฟ้าโปร่ง สวยใส

ตัวโรงแรมครับ

ลานที่นั่งดูการแสดง ในช่วงที่ประจันทร์เต็มดวง

ตอนนี้ฝนใกล้จะตกแล้ว

ขอถ่ายกับทะเลสักภาพ

ถ้าใครอยากจะไปพักบรรยากาศประมาณนี้ ก็เชิญที่นี่เลยครับ

ตั้งใจจะให้จบแต่สงสัยจะยาวเกินไปแล้ว ไว้ต่อกับ โลมาสีชมพู ที่ขนอม นะครับ

เที่ยวเมืองคอน (นครศรีธรรมราช) 1/3

2011-05-29T22:49:00.005+07:00

ในช่วงวันที่ 1 เดือนพฤษภาคม 2554 ที่พึ่งผ่านมา

ผมได้มีโอกาศร่วมทริปของสื่อสารมวลชน

และกลุ่มผู้ประกอบการ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

ไปร่วมกันสังเกตการณ์พื้นที่ประสบปัญหาสึนามิ

รวมถึงน้ำป่าไหลหลากที่นพพิตำ นครศรีธรรมราช

งานนี้จุดประสงค์หลักคือการเข้าไปดูและสัมผัสพื้นที่จริงๆ

ว่ายังสามารถเที่ยวกันได้อยู่หรือไม่ เนื่องจากข่าวกระแสต่างๆ ที่ออกมา

กระทบกับการท่องเที่ยวอย่างจัง เกิดผลให้พี่น้องที่ทำงานเกี่ยวกับ

การท่องเที่ยวในย่านนี้ขาดรายได้ เพราะนักท่องเที่ยวต่างเปลี่ยนไปเที่ยวที่อื่นแทน

ผมขอเชิญทุกท่านร่วมอ่านและติดตามไปด้วยกัน

ว่าหลังจากภัยธรรมชาติได้เกิดขึ้นและผ่านไป

ชาวบ้านเขาดำเนินชีวิตอย่างไร

ในทริปนี้เที่ยวทั้งหมดสามวันสองคืน

ไปกันรถทัวร์สองคัน ร่วมร้อยชีวิตได้

ทั้งยังมีไกด์มืออาชีพที่จะพาเราเที่ยวเต็มกำลัง

เหตุการณ์ต่างๆ ที่จะเล่าให้ฟังอาจจะไม่ครบถ้วนเท่าไหร่

เพราะมาเขียนย้อนหลังในขณะที่ไปมานานประมาณสามเดือน

แต่จะพยายามเล่าให้ได้ใกล้เคียงที่สุด

สองทุ่มวันศุกร์เราเริ่มออกเดินทาง จากจุดรวมที่ปั๊มน้ำมันตรงข้าม บ.ฐานเศษฐกิจ

มีกิจกรรมบนรถ แนะนำตัวกันนิดหน่อย พร้อมกับแนะนำกิจการที่ตนเองทำอยู่

ช่วงเวลานี้ไม่ค่อยรื่นรมณ์ สำหรับผมเท่าไหร่เพราะเหนื่อยจากการทำงานในช่วงกลางวัน

พร้อมจะปิดตานอนไปตื่น ณ จุดหมายเพียงอย่างเดียว

ระหว่างทางฝนยังตกเปาะแปะ เป็นระยะ

ผมมองดูกระจกที่เปื้อนน้ำฝน หยดใหญ่ๆ ค่อยๆ ไหลเคลื่อนตัวไปตามแรงรถ

ไฟรถทัวร์ ดับลง นั่งมองนั่นโน่นนี่ไปซักผัก ก็หลับ

รุ่งเช้ามาถึง เราถึงนครศรีธรรมราชเป็นที่แรก

บรรยากาศอึมครึม เพราะอยู่ในช่วงพายุเข้าพอดี

ทุกคนต่างย้ายตนเองไป ล้างหน้าล้างตา ตามบริเวณที่เจ้าภาพจัดเอาไว้

เจ้าภาพวันนี้คือท่านผู้ว่า นครศรีธรรมราช มีขนมและอาหารพื้นเมือง

ซึ่งผมเองก็พึ่งจะเคยเห็นนี่แหล่ะ รสชาติโดยรวมก็อร่อยดี

จุดที่เราจอดรถกันคือ พิพิธภัณฑ์ บ้านท่านขุน นครศรีธรรมราช

พิพิธภัณฑ์ บ้านท่านขุน นครศรีธรรมราช

หน้าตาขนมที่เจ้าภาพเตรียมไว้

อีกภาพ

ช่วงเวลานั้น ก็มีการกล่าวต้อนรับและแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวจากท่านผู้ว่า

คุยกันเสร็จสรรพ ก็เดินกันไปวัดมหาธาตุ ซึ่งอยู่เยื้องๆ กันนั่นแหล่ะ

จังหวะแรกที่เข้าไปก็แอบอึ้งๆ เหมือนกันว่าทำไมช่างใหญ่โตเสียจริง

ยิ่งไปรู้ทีหลังว่า เป็น Unseen Thailand ด้วย สงสัยไหมว่าเพราะอะไร

เจดีย์วัดมหาธาตุ

เฉลยเลยล่ะกัน ที่เป็น Unseen Thailand เพราะว่า

ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาใดก็ตาม เจดีย์วัดมหาธาตุ จะไม่มีเงาปรากฏให้เห็น

(ได้ยินครั้งแรกคิดในใจ โอ้ววว จริงหรือนี่)

ผมเดินถ่ายรูป เก็บบรรยากาศไปเรื่อย จนหลงเข้ามาภายในคนเดียว

เก็บภาพเล็กๆ น้อยๆ และจุดที่สังเกตได้คือ องค์พระที่ทำขึ้น

มีรูปลักษณ์คล้ายๆ ตัวละครในหนังตะลุง (ไม่ได้ถ่ายมา เพราะข้างในมืดมาก)

ด้านในเจดีย์ ถ่ายมาไม่กี่ภาพ

ในขณะนั้น ก็มีเพื่อนเรียกให้ไปร่วมกันเปลี่ยนผ้าเจดีย์ (เรียกไม่ถูก)

มีคนต่อแถวกันยาวเหยียด ก็ร่วมกันไปกับกลุ่มมาเลเซีย เป็นสองผืนยาวๆ

ไม่ทันไร ฝนเริ่มลงเม็ดเล็กๆ แต่พิธีการก็ยังดำเนินต่อไป

เมื่อพิธีการเสร็จสิ้น ผมเม็ดโตๆ ก็เริ่มร่วงหล่นลงมาจากฟ้า

พวกเราก็ต่างวิ่งหลบฝนกันจ้าล่ะหวั่น ก็สนุกดี

นักท่องเที่ยวจากมาเลเซีย

กลุ่มของเรา

เสร็จเรียบร้อย

เราออกเดินทางต่อจากวัดมหาธาตุ มุ่งตรงไปยังจุดที่เรียกได้ว่า ย่ำแย่

ที่นี่มีคนสูญเสีย ทั้งบ้าน ครอบครัว และแหล่งทำมาหากิน

นพพิตำ ตำบลหนึ่งในนครศรีธรรมราช เรากำลังไปที่นั่น

ซึ่งจุดนั้นมีรีสอร์ท หนำไพรวัลย์ คอยดูแลพวกเราและเป็นจุดไปฝากท้องมื้อเที่ยง

ระหว่างทางเจอหนทางไม่สู้ดีนัก เพราะยังอยู่ระหว่างปรับปรุง

ได้เห็นร่องรอยของอานุภาพของธรรมชาติ แล้วก็กลัวอยู่ลึกๆ

ไม่แปลกใจที่บ้านทั้งหลังหายไปในคืนเดียว

อินเตอร์เน็ตเริ่มส่อ อาการไม่ดี ขอเขียนแค่นี้ก่อน

ครั้งหน้ามาต่อกันที่ นพพิตำ และเหตุการณ์ ล่องแก่ง ที่ทำผมแทบจมน้ำตาย

Three J Guest House กำแพงเพชร (2/2)

2011-05-08T03:20:00.002+07:00

จากที่เขียนไปรอบที่แล้วมาต่อกับตอนจบ
หลังจากที่สลบเหมือดไปเพราะแอลกอฮอล์และอากาศดีๆ ของบ้านสวน
ผมก็ตื่นมาอีกทีในตอนตีห้าครึ่ง และรีบปลุกเพื่อนในกลุ่มให้ตื่นมารอดูพระอาทิตย์ขึ้น

แต่อย่างว่าแหล่ะครับ อากาศมันเย็นมาก น่านอนเป็นที่สุดใครจะลุกขึ้นมาล่ะ
ผมนั่งหาดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่เห็นแต่ดาวเหนือที่ส่องแสงอยู่ไกลๆ
ผมจัดแจงมุมดีๆ พร้อมกล้องส่วนตัวมาบันทึกภาพเอาไว้อวดคนขี้เซาทั้งหลายในตอนเช้า

นั่งสัปหงก พร้อมอาการสั่นน้อยๆ เพราะลมพัดมาแต่ละทีเย็นไปถึงสันหลัง
รอไปครึ่งชั่วโมงแสงจากท้องฟ้าเริ่มสว่างและสะท้อนลงมาบนพื้นสวน
จนทำให้เห็นภาพสวนได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

แล้วดวงอาทิตย์ก็โผล่มาอวดโฉม สีส้มนวลมาแต่ไกล
นึกถึง Intro รายการทุ่งแสงตะวันขึ้นมาซะงั้น (คงเกิดทันดูรายการนี้กันนะ)

จากท้องฟ้าสีนวลก่อนหน้านี้ บัดนี้ตกอยู่ในโทนสีส้มด้วยฤทธิ์ของแสงตะวันยามเช้า

เห็นแสงตะวันสะท้อนกับน้ำในอ่างเก็บน้ำเบื้องหน้า
ทำให้ต้องรีบก้าวออกไปนอกตัวบ้านเพื่อไปเก็บภาพที่ริมน้ำ

ผมเดินไปจนถึงรั้วกั้นเขตของคุณลุงชรินทร์เจ้าของบ้านสวนหลังนี้
แต่ก็ข้ามไปฝั่งของริมน้ำไม่ได้ เดินกลับมาอีกทีก็เจอคุณลุงเดินมาพอดี

คุณลุงเล่าเรื่องที่มาที่ไปของบ้านสวนหลังนี้ พร้อมๆ กับเด็ดชมพู่จากต้นให้ผมทาน
นั่นเป็นความประทับใจแรกที่ผมได้รับจากที่นี่

ลุงชรินทร์พาเดินชมสวน เล่าแต่ล่ะส่วนประหนึ่งว่าผมจะมาลงทุนกับแก
ผมก็เคลิ้มนะฟังแกเล่าเนี่ย และก็คิดภาพตามแกได้เป็นการ์ตูนเลยล่ะ
บางพื้นที่แกเล่าว่ากางเต็นท์นอนดูดาวในช่วงฤดูหนาวก็โอเค... ผมว่าไม่ต้องหนาวก็ได้
นี่ขนาดช่วงเมษายนที่ว่าร้อนกันสุดๆ เนี่ย ตกดึกยังเล่นเอาผมสั่นเลย

เอ้อ ลุงเล่าว่าตอนหน้าหนาวที่นี่อากาศเย็นมากอยู่ที่ประมาณ 16 องศาเลยแหน่ะ
แต่คนเราก็นะ ชอบอะไรที่ทรมาณตนเอง ก็แย่งกันมาหนาวกันทุกปี

ตื่นเช้า... เอ๊ะ ไม่เช้าแล้ว เกือบสิบโมงเช้า สาวๆ ตื่นกันเต็มที่
ก็เข้าครัวทำอาหารกัน ผมก็นั่งมองอยู่ห่างๆ ว่าจะได้ทานอะไร

ต้มน้ำให้เดือด... โยนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงไป.... ผัดๆๆๆๆ...
บูมมมมม กลายเป็น!!!!! ผัดมาม่า

เรียบร้อย มื้อนี้เราไม่อดล่ะ

ทานข้าวเสร็จ คุณลุงชรินทร์พามาดูรูแมงมุงยักษ์ที่ติดมากับฝรั่ง (เรียกชื่อไม่ถูก)
และก็ได้เวลาต้องบอกลาบ้านสวน เราก็เก็บข้าวของขึ้นรถไปเที่ยวต่อที่บ้านต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ กัน

บ้านต้นไม้จริงๆ แล้วสร้างขึ้นด้วยปูนทั้งหมด ลุงเล่าว่าไม่อยากไปตัดไม้มาทำ
จึงใช้ปูนแต่งลายให้คล้ายต้นไม้แบบนี้ อีกอย่างก็เพื่อความแข็งแรงด้วย

ก่อนออกเดินทางต่อ คุณลุงสอยลำใยที่ปลูกไว้มาให้ชิม หวานเจี๊ยบ อร่อยติดใจจริงๆ

ออกจากบ้านต้นไม้ มุ่งตรงมายังวัดถ้ำประกายแก้ว

ทางขึ้นก็มีผาดโผนเล็กๆ น้อยๆ แต่เดินมากๆ ก็เหงื่อออกเหมือนกัน

นี่ผมเอง หอบแฮกๆ อยู่แต่หน้าคอม นานๆ ทีมาเดินป่าแบบนี้อาการเลยออก

เข้ามาถึงแล้ว มืดมาก ต้องฉายแฟรต จุดเทียนกัน

นี่แหล่ะครับเป็นประกายสวยเชียว

ก่อนกลับลงมาก็ถ่ายปากถ้ำ เก็บไว้ในความทรงจำ

เดินทางต่อไปยังน้ำตกธรรมชาติ ซึ่งอยู่ในหมู่บ้านกระเหรี่ยง

ฝนตกลงมาพอดีเลยไม่ได้ลงเล่นน้ำ ซึ่งก็เพราะกลัวกล้องเปียกฝนด้วย
จึงรีบออกเดินทางกลับ ห้องพัก แต่ยังไว้ลายขึ้นกะบะแล้วเล่นสงกรานต์ระหว่างทาง

ถึงห้องพักแบบสั่นๆ เพราะโดนสารพัดน้ำสาดเข้ามา
ผมคงเกินวัยจะมาทำอะไรแบบนี้แล้วจริงๆ จามไปตามทาง
เพราะแพ้อากาศเป็นทุนอยู่แล้ว แต่ไม่เป็นไรเมื่อถึงที่พัก
อาบน้ำแต่งตัว ไปจัดเต็มเนื้อย่างเกาหลี แถวๆ ห้องพักก็อาการดีขึ้น

สี่ทุ่มนิดๆ เช่ามอเตอร์ไซต์ ออกไปร่อนรับลมเย็นๆ ในตัวเมืองกำแพงเพชร
ยาวไปจนถึงริมแม่น้ำปิง พวกเรานั่งฟังเพลงจากร้านอาหารอีกฝั่งก็เพลินไปช่วงเวลาหนึ่ง
ก่อนจะแว๊บเข้าไปฟังเพลงที่ร้านดนตรีสดแห่งหนึ่ง แต่อาการง่วงเริ่มออก
พอๆ กับตอนนี้เหลือบมองดูเวลาก็ตีสี่ครึ่งจวนจะตีห้าแล้ว
หาวหวอดๆ ลาไปด้วยรูปนี้เลยนะ แล้วพบกันทริปหน้า ; )

ไหว้พระที่กำแพงเพชร (1/2)

2011-05-08T02:25:00.004+07:00

ช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปทำบุญร่วมกับเพื่อนในกลุ่มที่จังหวัดกำแพงเพชร
เป็นการทำบุญถวายหนังสือพระไตรปิฏก ให้ภิกษุและผู้คนที่ใคร่จะศึกษาได้มาเปิดอ่านกัน
เนื่องจากผ่านมาเกือบๆ เดือนแล้วรายละเอียดในแต่ล่ะช่วงอาจจะตกหล่นไปบ้าง
แต่เอาล่ะถือว่ามาเล่าสู่กันฟัง พร้อมแล้วก็ตามมาเลย!!!!

ขาไปเราเริ่มออกเดินทางจาก กทม มากำแพงเพชร โดยรถส่วนตัว (เพื่อนขับมา)
ใช้เวลาประมาณสี่ชั่วโมง ก็คือหกโมงเช้าถึงที่นั่นก็ประมาณสิบโมงเช้า

หลังจากนั้น ก็ปั่นจักรยานไปเล่นสงกรานต์กันที่กำแพงเพชร เมื่อเปียกปอนกันจนพอใจ
ก็มุ่งตรงไปยังสถานที่ ที่จะทำพิธีมอบหนังสือพระไตรปิฏก

เนื่องจากเป็นอุทยานประวัติศาสตร์จึงมีพื้นที่กว้างมาก เงียบและร่มลื่น

มีการสวดคาถารับศีลรับพรกันสักพัก ผมไม่ใช่คนชอบอยู่นิ่งๆ นานๆ
ก็แว่บไปแว่บมาถ่ายรูปบรรยากาศ

ข้าวของที่เตรียมมาเพื่อถวายในครั้งนี้

พิธีการค่อนข้างเป็นทางการ เข้าใจว่าทางวัดมีการจัดแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว

บุญมากบุญน้อยผมไม่ได้ใส่ใจนัก มีแต่ความขลังของพิธีการที่ผมรู้สึกได้

มีพิธีการยาวไปจนถึงช่วงหกโมงเย็น

เมื่อได้รับพร รับน้ำมนต์ รวมถึงบุญจนเต็มอิ่มแล้ว ฟ้าก็มืดลงพวกเราก็กลับที่พักกัน

ตกดึกเรากลับมายัง Three J Guest House ของคุณลุงชรินทร์
คืนนั้นเราหาซื้อกับข้าวมาทำบาบิคิวกันแบบง่ายๆ

และ... ผมก็จำไม่ได้แล้ว

Microsoft Technology road map 2011

2011-04-07T21:16:00.004+07:00

Microsoft Technology road map 2011

30 March 2011 (09.00 – 15.30) ห้อง Salon A ชั้น 2

โรงแรม Swissotel Le Concorde Bangkok

Section 1 Data Center

คือการบริหารจัดการ Software ที่อยู่บน VM ซึ่งรองรับ VMware, ESX, HyperV

- Backup Automation (Application, Database, Web, OS)

- Component + Visual (Drag & Drop)

- Scan Update Security pack (Master -> Template )

- Monitoring (Diagram, Test overload, Server tuning)

- Recovery

Section 2 Cloud (Windows Server 2008 R2)

- System Center (Help Desk)

Section 3 Enrollment for core infrastructure (ECI) การเลือกซื้อลิขสิทธิ์

- ชุดที่ขายตามลักษณะลิขสิทธิ์ แบ่งเป็น Fore Front, System Center, Windows Server

Section 4 MS SQL Server 2008 R2 ความสามารถเพิ่มเติม

- Business Intelligence การออก Report ที่ง่ายขึ้น

- Security (กำหนดสิทธิ์ราย User, Add Hot CPU เพิ่มได้)

- Management (มี Pop Up ตารางข้อมูลให้เวลาใช้ SQL, Debug query tool)

- Report Builder เป็น Report Server คล้ายกับ Crystal Report, Jasper Report

- Power Pivot เป็น Add on Excel 2010 สามารถเชื่อมกับ Share Point ในการใช้งาน Report

Section 5 Data Infrastructure ความสามารถจาก MS SQL SERVER 2008 R2

- BLOB Type โดยทั่วไปเก็บได้ 2GB/Record

o สามารถแยก Reference กับ Binary ออกจากกัน (ลง Component RBS เพิ่ม)

o ต้องลงแบบ Enterprise สำหรับการใช้งานกับ Share Point

Section 6 Visual Studio 2008 R2

- Real time analyst (Stream Insight) ใช้ร่วมกับ Service MS SQL Server 2008 R2

o ใช้ C#.NET เพื่อกำหนด Business Role โดยใช้ LinQ ร่วมด้วย

o เชื่อมต่อกับฐานข้อมูลที่ต้องการ

o ส่งออกไปยัง Device

Section 7 EAP (Licensing)

- หากซื้อ EA -> EAP สามารถ ทำได้เลย

- ลดค่าใช้จ่ายจากปกติไปประมาณ 40%

- หากในช่วงปี Licensing มีการ Update Version ถ้าเป็นแบบ EAP สามารถ Update ได้ทันที

Disable Auto Adjust Screen Brightness (Win7/Lenovo U460)

2011-02-25T01:20:00.004+07:00

ปัญหาที่ผมพบคือ Lenovo U460 ที่ผมพึ่งซื้อมาและลง Win7

มีอาการลดความสว่างของหน้าจอลงเอง ทำเอาผมรำคาญมาก

คิดว่าหลายคนก็คงเคยพบปัญหานี้

ปัญหานี้เกิดจากตัววัดแสงของ Lenovo ค่อนข้างไวต่อแสงมาก

เพราะฉะนั้น เวลาแสงในห้องเปลี่ยนไป หรือไฟตก ไฟกระพริบ

เครื่องก็จะทำการลดระดับแสงสว่างลงเอง

วิธีแก้ไข

1. ไปที่ Start -> Control Panel

2. คลิกไปที่ ประโยคที่เขียนว่า Adjust commonly used mobility settings

3. จะขึ้นหน้าต่าง Windows mobility center

4. คลิกที่ Icon (รูปหน้าจอสีน้ำเงินที่มีรูปพระอาทิตย์อยู่ด้านใน)

ด้านข้างเขียนว่า Display brightness

5. จะมีอีกหน้าต่างเพิ่มขึ้นมา คลิกคำว่า Change advanced power settings

6. คลิก Tab ที่เขียนว่า Lenovo Energy Management

7. คลิกที่ ปุ่ม Enable Lenovo Energy Management

8. จะมีหน้าต่างดำๆ ขึ้นมา

9. มองมุมขวาล่างของหน้าต่าง จะมีรูปเฟืองอยู่ระหว่าง "i" กับ "?" คลิกรูปเฟือง

10. คลิกที่ประโยค Smart Control

11. ติ๊กเอาเครื่องหมายถูกออกจาก ALS (Ambient Light Sensor) คลิก Apply

12. กด ok เป็นอันเรียบร้อย

13. ทดสอบด้วยการ นำนิ้วปิดแสงที่จะเข้า Sensor

(Sensor อยู่ข้างปุ่มปิดลำโพงด้านบนของตัวเครื่อง) ถ้าไม่มืดแสดงว่าใช้ได้แล้ว

ลิงค์ที่มา ที่ช่วยแก้ปัญหาให้ผมอยู่ที่นี่ครับ

http://forum.lenovo.com/t5/IdeaPad-Y-U-B-V-and-Z-series/Y560-DIsable-Auto-Adjust-Screen-Brightness/m-p/269486#M26105

Set proxy and authen on Chrome (Win7)

2011-02-23T13:29:00.002+07:00

ผมเองไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ว่าเป็นที่ ตัว chrome เอง หรือระบบของ win7

แต่ด้วยความรำคาญ popup ที่ขึ้นมาถาม username + password ตลอด

จึงหาวิธีจัดการกับปัญหานี้

วิธีการก็คือ

1. คลิกที่ขวาที่ Icon Chrome เลือก Properties

2. ที่ช่อง Target จะเป็น Path ไปยัง chrome.exe ให้กรอกเพิ่มเติมไป

----------------------------------
--proxy-server=PROXYSERVER:PROXYPORT
--proxy-user-and-password=USERPROXY:PASSWORDPROXY
----------------------------------

บรรทัดแรกให้พิมพ์ต่อจากคำว่า chrome.exe (เว้นหนึ่ง Space)

สอง command ด้านบน ต่อกันนะครับ เว้นว่างแค่หนึ่ง Space ระหว่าง command

ที่มา
http://www.google.com/support/forum/p/Chrome/thread?tid=0f315b6a5aa7e1d8&hl=en
http://www.walkernews.net/2008/11/07/how-to-configure-or-disable-google-chrome-proxy-server-settings-independently/
http://dev.chromium.org/developers/design-documents/network-settings

เด็กบ้่านนอกที่ชีวิตยุ่งเหยิง และขัดแย้งกันเอง

2011-02-08T20:27:00.003+07:00

ผมชอบเสียงเพลงมันส์ๆในผับ
แต่ก็ชอบเสียงจิ้งหรีดตัวน้อยร้องประสานเสียงมากกว่า

ผมชอบแสงไฟของเมืองกรุงในยามค่ำคืน
แต่ก็ชอบแสงดาวเป็นล้านบนท้องฟ้ามากกว่า

ผมชอบขดตัวในอากาศหนาวใต้ผ้าห่มอุ่นๆ ในห้องเช่าเล็กๆ ของผม
แต่ก็ชอบมากกว่าที่ได้นั่งผิงไฟ พูดคุยกับคนในครอบครัวยามรุ่งสาง

ผมชอบเดินไปตลาดนัดในยามว่างๆ ของชีวิตแต่ล่ะสัปดาห์
แต่ก็ชอบมากกว่าที่ได้เดินไปข้างบ้าน แล้วแลกเปลี่ยนกับข้าวที่มีซึ่งกันและกัน

ผมชอบมองนะผู้หญิงน่าตาดีๆ แต่งตัววอบๆ แวมๆ มายิ้มให้
แต่ผมชอบมากกว่าเวลาผมมองผู้หญิงแล้วเธอมีท่าทีเขินจนต้องหลบตา

อาจจะเพราะเหตุผลเหล่านี้ผมจึงชอบอยู่บ้านนอก
แต่เหตุผลมากมายก็สู้เงินเยอะๆ ในการทำงานเมืองกรุงไม่ได้อยู่ดี

เงินสามารถซื้อ กรรมกรไอที บ้านนอกแบบผมได้
อยู่หมัดเลยทีเดียวเชียว แต่มากมายเหลือเกิน ณ ตอนนี้

เบื่อจัง เมืองกรุง

ลองไปฟังเพลง เสี่ยวพเนจร ของ หนู มิเตอร์ แล้วจะเข้าใจความรู้สึกผมตอนนี้ : )

ฟังเพลง :: เสี่ยวพเนจร หนู มิเตอร์

เนื้อเพลง ::
ฉันเดินคนเดียว ดุ่มดุ่ม ฉันเดินดุ่มดุ่ม คนเดียว
บนหนทางคดเคี้ยว เขาเรียกบักเสี่ยว พเนจร
(เขาเรียกบักเสี่ยว พเนจร) (เขาเรียกบักเสี่ยว พเนจร)
ฉันเดินคนเดียว ดุ่มดุ่ม
จากสุมทุมบ้านนา ฉันเดินทางมาศึกษา
ปริญญาแบ็งคอก (แบ็งคอกแบ็งคอก) ฉันเป็นเด็กบ้านนา
ฉันมาจากบ้านนอก แต่งตัวก็เชยเชยดอก
เพิ่งออกจากคอกควายมา (เพิ่งออกจากคอกควายมา)
(เพิ่งออกจากคอกควายมา)
พบคนหล่อหล่อ รวยรวย พบสาวสวยสวย มากหน้า
แต่ไม่มีคุณค่า ราคาของน้ำใจ โดนเหยียดและโดนหยาม
โดนประณามด้วยวาจา โดนคำพิพากษา
ด้วยสายตาอันเลวร้าย
ค่า คุณคนวัดรวยจน ด้วยเงินตรา
ด้วยวัตถุราคา ความหรูหรา วัตถุราคา ประดับไว้
ค่าของคน อยู่ที่จิตใจ หรือค่าของใคร นั้นอยู่ที่เงิน
ถ้าค่าของคน นั้นถูกประเมิน สังคมจะเดิน ไปกันอย่างไร
(สังคมจะเดิน ไปกันอย่างไร) (สังคมจะเดิน ไปกันอย่างไร)
ยังมีสองแขนและสองขา
ยังมีปัญญาอีกหนึ่ง ฉันไม่ใช่ตัวอึ่ง ซึ่งลำพองตัวเอง
ตั้งปณิธาน อุดมการณ์แน่วแน่ ฉันจะไม่ยอมแพ้
จะตีแผ่เป็นบทเพลง
ชอบเห็นความดี เป็นความชั่ว
ชอบเห็นดอกบัว เป็นกงจักร ไม่แบ่งความรัก ซึ่งกันและกัน
สังคมวันนี้ ช่างแก่งแย่งแข่งขัน สังคมวันนี้ มันแย่ลงทุกวัน
จึงออกมาสื่อสาร สร้างสรรค์ขับขาน เป็นบทเพลง
ขอแบ่งน้ำใจ
ให้ผู้ด้อยโอกาส ขอความคิดอันฉลาด
มาช่วยกวาดชั่ว บนแผ่นดิน และอยากจะขอ ขอ ขอ ขอ น้ำใจ

Fix Bug Error 500 Theme Joomla 1.6

2011-01-30T01:41:00.003+07:00

เกริ่นสั้นๆ ก่อนเลยล่ะกัน
บทความนี้ไม่มีภาพประกอบ
เพราะงั้นใช้ความพยายามลองผิดลองถูกกันเล็กน้อยนะครับ

ที่มาของปัญหา
ผมได้ลองใช้โปรแกรม Artisteer 3
ซึ่งเป็นโปรแกรมในการออกแบบ Theme ให้กับ CMS
ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อผม Export ออกมาใช้กับ Joomla 1.6
บนเครื่องของผมเอง (localhost)

สามารถลง Theme ได้ปกติ
แต่เมื่อเปิดตรวจสอบ Page ของ Site ที่เลือก Theme ใหม่
ดันเกิดปัญหา Error500 ขึ้น

วิธีแรกในการแก้ปัญหาคือ เข้าไปแก้ไฟล์ php.ini เสียก่อน
ให้มันแสดง Error ออกมาให้เห็นชัดๆ

php.ini
--------------------------
log_errors = On
--------------------------

อย่าลืม Restart Apache อีกรอบ
จากนั้นลองทดสอบดูอีกครั้ง
จะพบว่ามี Error แจ้งขึ้นมา
อย่างของผมนี่ขึ้นประโยคว่า

--------------------------
Fatal error: Cannot access protected property ContentViewArticle::$user in D:\Appserv\www\templates\orchid001\functions.php on line 168
--------------------------

เอาล่ะ ถ้าเป็นแบบนี้ก็มีทางแก้ปัญหาได้แล้วล่ะ
ให้ไปตรวจสอบที่ไฟล์ดังกล่าว ที่บรรทัด 168
แล้วแก้เป็นดังนี้

--------------------------
//$this->canEdit = $document->user->authorise('core.edit', 'com_content.frontpage.' . $this->item->id);
$user =& JFactory::getUser();
$this->canEdit = $user->authorise('core.edit', 'com_content.frontpage.' . $this->item->id);
--------------------------

จากนั้นก็ทำการบันทึกไฟล์
แล้วลองทดสอบอีกครั้ง
คราวนี้น่าจะสามารถใช้งาน Theme ใหม่นี้ได้แล้ว

อ้างอิง
www.artisteer.com

ความเงียบ ณ ป่าปูน

2011-01-23T00:23:00.009+07:00

ค่ำคืนหนึ่งที่แสนจะธรรมดา ณ กรุงเทพ

ผมได้มีโอกาสใช้ช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมง ขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกสูง ราวๆ ยี่สิบหกชั้น

ต้นสายปลายเหตุ เกิดจากมีเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเคยขึ้นไปด้านบน

แล้วเล่าว่า วิว ด้านบนนั้นสวยน่าประทับใจมาก

ผมเองก็เป็นคนช่างอยากรู้อยากลองด้วยสิ มาถึงขั้นนี้ก็ลองดูล่ะกัน

แต่ด้วยความสูงระดับนี้ ผมชั่งใจอยู่นาน

ซึ่งตอนนี้เราขึ้นลิพท์ มาด่านฟ้าซึ่งอยู่ราวๆ ชั้นยี่สิบสาม

แต่ยังมีจุดที่สามารถปีนสูงขึ้นไปได้อีกความสูงราวๆ สองชั้นได้

หลังจากตัดสินใจอยู่นานว่าจะกลับลงไปข้างล่าง หรือจะปีนไปจุดที่สูงที่สุดดี

"ฮึบบบบบ เอาว่ะ" ทำท่าฮึดสู้ในใจเพราะกลัวความสูงเป็นทุนอยู่แล้ว

ผมเริ่มปีนอย่างระมัดระวัง ซึ่งในใจ ณ ตอนนั้นนี่กลัวมากๆ

แต่ก็ปีนขึ้นไปด้วยความคาดหวังว่าจะเจอบางสิ่ง

ที่คุ้มค่าแก่การที่หัวใจต้องเต้นไม่เป็นจังหวะ

ให้ตายสิ รอบข้างมีแต่รถคันเล็กๆ คนตัวเล็กเท่ามด

"อย่ามองลงมา ปีนต่อไป" เพื่อนคนต้นคิด ออกคำสั่งกำกับ ยิ่งกว่าเจ้าชีิวิต

ยอมรับว่ายิ่งปีนสูงขึ้นเท่าไหร่ ขาก็ยิ่งสั่น แขนก็เริ่มคล้ายจะอ่อนแรง

โอเค ถึงซักที

พื้นที่บนนั้นไม่มีที่กั้นใดๆ

จำได้เลือนลางว่าพื้นที่น่าจะกว้างยาวซักห้าคูณห้าเมตรได้

ซึ่งมันดูโหวงเหวงและน่ากลัวมาก แทบจะก้าวกลับลงไปในทันที

แต่ไม่ไหว... บันไดลิงสูงสองชั้นมันชันมาก

แถมวิวด้านล่างมันคือความสูงของตึกยี่สิบหกชั้นเลยเชียวนะ

เวลาผ่านไปราวๆ ยี่สิบนาที เพื่อนอีกสองคนก็ตามขึ้นมา

อากาศบนดาดฟ้า ค่อนข้างเย็น พวกลมโกรก

เพื่อนคนต้นคิด เล่าให้ฟังว่า เป็นจุดที่เวลามีเหตุการณ์เฉลิมฉลอง

ที่จุดพลุ อะไรต่างๆ จุดนี้คือจุดชมวิว ที่เยี่ยมมาก

ผมเองนั่งฟัง พร้อมกับมองไปพื้นที่รอบๆ

มันคงสวยอย่างเขาว่าแหล่ะ

แม้เพียงแค่วันธรรมดา วันนึง ก็ยังมีแสงสี สวยงามถึงเพียงนี้เลย

ผมนั่งจนหัวใจผมเต้นเป็นจังหวะปกติ

แล้วก็เดินมองดูวิวรอบๆ

คิดในใจสูงจังนะเนี่ย... แล้วจะลงยังไงเนี่ย

ในขณะที่เพื่อนสองคนเริ่มบรรเลงบทสนทนา

ผมก็นึ่งซึมซับรับบรรยากาศไปด้วย

ระยะเวลาไม่นานบนนั้น

ทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่ผมลืมไปได้หลายอย่าง

เหมือน กอ เทป แล้วมาเปิดใหม่ ประมาณนั้นเลย

สายลมเเย็นๆ เอื่อยๆ บนนี้

ทำให้ผมเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยว อ้างว้าง

แสงไฟที่อยู่ด้านล่าง กับรถเล็กๆ มากมายนั้น

ทำให้ผมนึกถึงชีวิตตนเองในเมืองแห่งนี้

เพราะต้องมาใช้ชีวิตรีบเร่งเพียงเพื่ออะไรก็ไม่รู้

"อ๋อ ใช่... เพื่อประชดชันความคาดหวังของตนเองไง"

เราคาดหวังว่าอยากมีบ้าน อยากมีรถ อยากมีงานดีๆ

ทุกอย่างมันอยู่เบื้องล่างนี้แทบทั้งนั้น

ผมนั่งนึกภาพตัวเอง มาเรียนที่กรุงเทพใหม่ๆ

สลับกับตอนเริ่มทำงานใหม่ๆ ไปด้วย

เราใช้ชีวิตรีบเร่ง ให้คนอื่นบีบบังคับ โขกสับ

เหมือนชีวิตนี้ไม่ใช่ของเรา

"โง่สิ้นดี... เนาะเรา" ผมสรุปความคิดตัวเองอย่างเงียบๆ...

"ทำไมเงียบ ยังอยู่ด้วยกันไหมเนี่ย"

เพื่อนรายหนึ่งยิงคำถามเพราะเห็นผมนั่งเงียบ

ผมเองก็เลยได้สติกลับคืนมา มัวแต่นั่งเหม่ออยู่นานสองนาน

วิวตรงนี้ดีนะ...

แต่คงไม่ดีแน่ ถ้าหากขึ้นมาบ่อยๆ

ไม่ใช่เพราะความกลัวความสูงของผมนะ

แต่ผมว่า บรรยากาศ มันบั่นทอนอารมณ์มากๆ

คล้ายๆ เวลาที่เราพยายามหาเพลงอกหัก

มาเปิดฟังตอนเราอกหักน่ะแหล่ะ

ผมคิดว่าที่นี่มันให้ความรู้สึกเหงา และหดหู่เกินกว่าจะทำให้จิตใจดีขึ้นนะ

ผมมองไปยังเพื่อนผู้เจ้ากี้เจ้าการรายนั้น

ในใจนึกอยากถามเหมือนกันว่าทำไมถึงมาที่นี่

ไม่สบายใจอะไรรึป่าว แต่ด้วยความที่มากันหลายคน

อีกทั้งเป็นเพื่อนผู้หญิงด้วย ครั้นจะเข้าไปตบบ่า

แล้วเปิดอกคุยกันก็คงไม่เข้าท่า

การเลือกจะนั่งเงียบๆ ให้เธอได้เล่าอะไรก็ได้ที่เธอสบายใจออกมา

โดยที่ตัวเธอเองไม่ต้องกังวลอะไรเลย แบบนั้นดีกว่า ที่ผมต้องการ

จากประสบการณ์แล้ว การคาดครั้นเอาคำตอบจากใคร

มักได้แต่ข้อมูลที่ไม่ค่อยมีประโยชน์ แุถมไม่ช่วยอะไรเจ้าทุกข์ด้วย

หลังจากเรานั่งกันได้สักพักก็ทยอยกันลงมา

พร้อมกับอารมณ์ค้างๆ คาๆ ติดใจเรื่องที่ไม่ได้ถาม

แต่เอาเหอะ... ผมมันคนคิดเยอะ

คนอื่นอาจจะไม่ได้คิดแบบผมก็ได้นิเนาะ

ว่าแล้วก็ชอบที่นี่นะ

เพราะรู้สึกว่าถึงแม้ตัวเองจะอยู่กับความโดดเดี่ยวมาตลอดเจ็ดปีแล้วก็ตาม

แต่มาที่นี่ ก็ทำให้หวนนึกถึงวันแรกๆ ที่มาอยู่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในเมืองนี้ได้

เหงาดีเนาะ ป่าปูน

เชียงคาน จังหวัดเลย สองวันหนึ่งคืน

2011-01-07T15:40:00.004+07:00

งานว่าง ว่างงาน ได้เวลาของการ อัพเดต Blog
ทริป เชียงคาน เกิดขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับการตามหา นาธาน แต่อย่างใด
แต่เกิดจากกระแส เสียงลือ เสียงเล่าอ้างว่า ที่นี่
ค่อนข้างจะสงบ และพบความเป็นธรรมชาติ
กว่าสถานที่แห่งอื่นๆ

เพราะงั้นผมกับเพื่อนๆ จึงเช่ารถตู้และออกเดินทางไปกัน
เราออกเดินทางกันคืนวันที่ ศุกร์ที่ 26 พฤศจิกายน 2553
และเดินทางกลับวันที่ อาทิตย์ที่ 28 พฤศจิกายน 2553

วันแรก

เรานัดแนะกันว่าจะไปรวมกันที่ห้องผม
และจะออกเดินทางช่วงตีสามของเช้าวันเสาร์
การรวมตัวกันในคืนนั้น ทำเอาเพื่อนแต่ล่ะคนไม่ได้นอน
เพราะมัวแต่คุยกัน จนถึงเวลารถตู้มารับ

เราออกจากที่ กรุงเทพฯ ในเวลาราวๆ ตีสามครึ่ง
โดยมีสมาชิกทั้งหมดรวมคนขับด้วยก็แปดคน
ระหว่างทางก็ดูหนังบนรถเพลินๆ ไป (ข้อดีของการไปรถตู้)

บรรยากาศบนรถค่อนข้างเฮฮาในช่วงแรก
เหมือนจับเด็กสองขวบไว้ด้วยกัน หยอกกันเสียงดังลั่น
หนังเล่นไปได้กลางเรื่อง ก็พลอยหลับกันหมด

พอตื่นมาอีกที พบว่าคนขับไม่รู้เส้นทางซะงั้น พาขับอ้อมอีก
เพื่อนคนนึงจึงหาแผนที่มากางๆ และวางแผนกันใหม่
ส่วนผมน่ะเหรอ... เรื่องเส้นทางไม่ค่อยสันทัด
ขอแกล้งหลับต่อดีกว่า zzzZZZ

เราถึงที่พัก "โขงอิงคาน" เกือบจะเที่ยง
ท้องไส้เริ่มปั่นป่วน เพราะยังไม่ได้ทานอะไรกันตั้งแต่เช้า
อากาศที่นี่เริ่มเย็นๆ ขึ้นมา หรือเพราะแอร์รถตู้เย็นก็ไม่ทราบเหมือนกัน

บรรยากาศของ Guest House ที่ โขงอิงคาน
ค่อนข้างสบาย เพราะด้านหลังติดชายโขงพอดี
หลังจากเราจัดการเรื่องห้องกันเรียบร้อย
ก็เช่าจักรยาน ปั่นดูบรรยากาศของเชียงคาน
โดยรวมๆ ไม่ค่อยมีอะไรมาก นักท่องเที่ยวไม่มากนัก

พวกเราแวะทานข้าวกันที่ร้านอาหารริมโขง

อาการหิวข้าว ของพวกเราถูกกำจัดลง หลังจากอาหารอยู่เบื้องหน้า

ในขณะที่รออาหารมาครบ ผมก็เดินดูบรรยากาศซักหน่อย

ถ้าเป็นที่กรุงเทพ ดอกไม้สวยๆ แบบนี้
คงถูกเด็ดออกไปเชยชม จนคนอย่างผมอดดูแล้วล่ะ

นี่เพื่อนสนิทผม

ดอกไม้สวยๆ งดงามอยู่ริมฝั่งโขง

ขึ้นรูปเพื่อนอีกภาพ แดดเปรี้ยงๆ แต่ไม่ได้ร้อนนัก

ลงมือทานกัน อาหารมาครบแล้ว

ทานกันเสร็จก็เก็บบรรยากาศ ริมโขงไว้ซะหน่อย

จากนั้นก็ปั่นจักรยาน ถ่ายรูปวัดต่างๆ

ยังคงเป็น วัดศรีคุณเมืองอยู่

ผมเข้ามาไหว้พระด้านใน

ปั่นจักรยานตามเพื่อนมาต่อที่ วัดโพนชัย

ด้านหน้า

ภายในวัดมีที่เก็บเรือไว้ด้วย

ดูเงียบเหงา มากกว่าจะสงบนะผมว่า

สถานที่ไม่ต่างจากวัดแห่งอื่นมากนัก

ปั่นกันต่อไปวัดแห่งที่สามครับ

วัดนี้ติดถนนใหญ่

ด้านนอก

ด้านใน

มีพระองค์หนึ่งตั้งอยู่ด้านนอก

ปั่นต่อมาที่ วัดมหาธาตุ

เป็นวัดที่เก่าแก่มาก ถึงขั้นต้องทำรั้วกั้นเอาไว้
กันมารศาสนา มาตัดเศียรพระ ไป

ความเก่าแก่ ดูได้จากพื้น

ภาพวาดบนผนังยังคงมีให้เห็น ไม่ทราบเหมือนกันว่ากี่ปีมาแล้ว

เก่าแก่มากๆ

หลังคา

สวยงามครับ

ปิดท้ายด้วยวัดนี้

สร้างเมื่อ 2395 โน่น

ด้านในครับ

ใกล้ๆ วัดตะกี้ มีจุดที่น่าไปถ่ายรูป
ซึ่งติดริมโขงด้วย ได้ทั้งวิวโขง และภูเขา

ผมแอบมาถ่ายก่อนเพื่อนๆ สักพัก
น่านั่งเล่นมาก

บรรยากาศยามเย็น ตอนนี้บ่ายสองแล้ว

นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ก็มานั่งพัก และถ่ายรูปกันที่จุดนี้

ผมกับเพื่อนกลับไปที่พักอีกรอบ เพราะบางคนเริ่มหมดแรง
เพราะอยากพักจากเมื่อคืน

ช่วงบ่ายสามครึ่งได้มั้ง ผมยังไม่ทันง่วง
เพื่อนสนิทผมเลยชวนออกไปปั่นจักรยานต่อ เผื่อจะทันอาทิตย์ตกดิน
(ตอนนี้เสียดายเหมือนกัน น่าจะไปดูแก่งคุดคู้)
เราปั่นจักรยานไกลกว่าเดิมเยอะไปยังจุดที่ตะกี้ยังไม่ทันไป

แวะไปวัดที่เหลือด้วย แต่ไม่ทันไรก็เหนื่อย
เห็นแมวนอน อยู่เป็นกลุ่มเลยถ่ายไว้

และเราก็พบจุดสนใจใหม่ จึงหยุดการปั่นจักรยานเพียงเท่านี้
ร้านไอติม : )

ตอนนี้ประมาณ ห้าโมงเย็นแล้ว นกเดินทางกลับเข้ารัง

ผมเองครับ ซึ่งทานเสร็จก็กลับไปนั่งเล่นกีตาร์พักนึง

จากนั้นก็ออกเดินทางมาดูตลาดยามค่ำคืน พร้อมตามหามื้อค่ำ

ที่นี่คือถนนคนเดินเมืองเชียงคาน

ร้านสองผัวเมีย

ระหว่างทาง บ้านต่างๆ จัดพื้นที่ไว้ให้ถ่ายภาพ

เพื่อนที่ไปด้วยกัน จะพาท่านๆ ไปขึ้นคาน นะ

ร้านรักเลย

ภายในร้าน

ไอเดียดี

ร้านเฮือนน้อย

ร้านเฮือนก๋งเฮง

ร้านนี้เคยเป็นโรงฉายภาพยนต์เมื่ออดีต

บ้านอุ่นรัก

ร้านเลยคาน

เลยคาน อีกภาพ

บรรยากาศเหมือนคลองถม

ร้านลานลม

หน้าร้าน ลานลม

แสงสีส้ม ทำเอาตัวผม เปลี่ยนสีเลย

ร้านปู่-ย่า

ร้านไอเดียดีดี

ภายในร้าน

คนเยอะมาก

เฮือนร้อยปี

สะบายดี เชียงคาน

จำเลยรัก

ภายในร้าน

บ้านชานเคียง

"ไอ ดิน อิง โขง" ชอบประโยคนี้จัง

มีข้าวโพดคั่วขายด้วย

อันนี้อร่อยมาก แต่ไม่รู้จักชื่อ

คิดถึง ณ เชียงคาน

ชมรมใส่บาตรข้าวเหนียว นี่แหล่ะคนแก่ของหมู่บ้าน

ระวังคาน!

อีกภาพ

มื้อดึกริมโขงและเราก็ไปทานติมกันอีกรอบ
พร้อมกับนั่งดื่มนมกันแถวๆ นั้น
ก่อนกลับมานั่งคุยกัน ที่บ้านพัก
เล่าสารพัดเรื่องราวในชีวิต
แล้วก็หลับกันในเวลา ตีสองกว่าๆ
(อากาศเย็นมาก)

วันที่สอง

เราต้องเลือกระหว่าง ดูทะเลหมอก กับใส่บาตรข้าวเหนียว
จึงแยกกันเป็นสองฝ่าย แต่สุดท้ายก็ได้ไปทะเลหมอก
เพราะเช้ามา ที่บ้านไม่ได้เตรียมข้าวไว้ให้
เพราะพวกเราเองไม่ได้ยืนยันว่าจะใส่บาตร

ระหว่างทาง มีหลงนิดหน่อย และหมอกค่อนข้างหนา
ผม... นี่แหล่ะ พาหลง ก็บอกแล้วไม่เก่งเรื่องเส้นทาง

เราไปถึงขณะที่บางส่วนก็ทยอย กลับลงมาบ้างแล้ว

ขึ้นไป ก็แยกย้ายกันถ่าย

ตอนนี้ประมาณ เจ็ดโมงเช้า หมอกยังหนา อยู่เลย

ต้องยอมรับว่า เห็นทะเลหมอกเป็นครั้งแรกในชีวิต

จึงรัว ชัตเตอร์ยาวไปหลายสิบภาพ

ก็จะเป็นภาพอย่างที่ท่านๆ เห็นนี่แหล่ะครับ

บรรยากาศไม่เย็นเท่าไหร่ ผมนี่ไม่ได้สวมเสื้อกันหนาวนะ

ยอมรับว่า ที่บ้านพัก หนาวกว่า

ชมกันไปเรื่อยๆ

นี่แหล่ะ น๊า เค้าถึงเรียกว่าทะเลหมอก
เป็นทางยาว กอดภูเขาเลย

ผมถ่ายไปเยอะ ส่วนเพื่อนนี่หายไปไหนหมดเนี่ย

เจอแล้ว อยู่นี่เอง ถ่ายรวมกันเถอะ

ภาพนี้จากเพื่อนที่ไปด้วยกัน

ไม่เย็นๆ

ไม่เย็น จริง จริ๊ง

ถ่ายเล่นล่ะคราวนี้

วิว เดิมๆ

เพื่อนสาวสวย ของผม

เพิ่มแสงหน่อย

หนึ่งหนุ่ม ออกแนวเกาหลีๆ

ดูภาพกันใหญ่

กลับมาที่วิว

ก็บอกแล้ว เหมือนเด็กสองขวบ อยู่ด้วยกัน
หยอกกันเป็นเด็กๆ

นี่ด้วย

ชื่ออะไรหว่า อร่อยมาก

เส้นนุ่ม

กลับมาถึงบ้านพัก มีเรือลาว ล่องผ่านมาพอดี

นั่งเล่นสักพักก็ได้เวลากลับ จึงต้องหาอาหารเช้ารองท้อง

มื้อเช้า ขอทาน ไข่กะทะ ของขึ้นชื่อ เมืองเชียงคาน

จบทริป แล้วครับ ขอบคุณที่อ่านจนจบ
ทิ้ง comment ไว้ถ้าชื่นชอบนะ ; )

สวัสดีปีใหม่ 2554

2010-12-30T10:16:00.003+07:00

ปีใหม่ในสายตาผม คงไม่มีอะไรสำคัญเกินไปกว่า
หาที่สวยๆ ถ่ายภาพ แต่ปีนี้รู้สึกเหมือนไม่ค่อยมีที่ให้ถ่ายเลย
หลายๆ ที่ก็ยังจัดแสง จัดไฟ แบบเดิมๆ ไม่มีอะไรตื่นตา

เพราะฉะนั้นผมจึงไม่ได้ถ่ายมามากนัก
เอาเป็นว่าผมขอพามาดูภาพของปีใหม่ 2553 ล่ะกัน
ถ่ายไว้เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2551
ก่อนช่วงที่เกิดการขัดแย้งจนถึงขั้นมีการเผาเมือง

หมี ที่หน้าห้างอัมรินทร์

หมีหน้าตรง

ระหว่างทางเดินไป CTW

ปีนี้ก็มีทำขึ้นมาแบบนี้เหมือนกัน
แต่แสงสว่างจากถนนเยอะเลยดูไม่สวย

ถ่ายมาให้ดูหลายๆ มุม

ตอนนั้นไม่ได้ชวนใครมา ถ้ามีนางแบบสักคน คนเก๋ ดี

เหมือนปีนี้...

ตรงนี้ไม่มีแล้ว โดนเผาไปล่ะ

ถ้าเทียบปีก่อน กับปีนี้ ปีนี้ด้อยไปเลย

ตู้รับ SMS

ข้อความที่ส่งเข้ามา

มุมนี้สวยนะ แต่ถ่ายยังไม่เก่งช่วงนั้น

ถ่ายติดแต่คน

ตัวโน๊ต

น้ำพุ ดนตรี

ทหารดุริยางค์

อีกด้าน

ดึกแล้ว

ต้นคริสต์มาส ที่ปีนี้ไม่มี สวยๆ แบบนี้

สงสัยว่าจะเป็นก้นกวาง

เริ่มปิดไฟบางจุด

แต่คนก็ยังคึกคักอยู่

ภาพสะท้อนจากน้ำ

ความเหงาท่ามกลางผู้คนนับพัน

ลานเบียร์

ห้างปิดไฟแล้ว

มืด ลงทุกที

คนจะเยอะไปไหน

มืด

ดาว

คนไหว้พระ กลับกันหมดแล้ว

เดินทางกลับ

นี่เป็นของปีนี้ ไม่ค่อยมีอะไรมาก

เก็บมาแค่สองภาพ

สวัสดีปีใหม่ มีความสุขกันทุกคนครับ
Comment กันได้เช่นเดิมนะ : )

สองวันหนึ่งคืน เกาะกูด จังหวัดตราด

2010-12-29T13:41:00.004+07:00

กาลครั้งหนึ่งไม่นานมานี้
มีคนกลุ่มหนึ่งได้เข้าค่ายเว็บมาสเตอร์สามวันสองคืนด้วยกัน
และทำให้พวกเขาสนิทสนมกันมาก
ซึ่งนั่นทำให้เกิดความรู้สึกอยากไปใช้ชีวิตร่วมกันอีก
ทริปนี้จึงเริ่มขึ้น

สาเหตุที่เราเลือกตราด เพราะมีเพื่อนคนนึงในกลุ่มเกิดที่นั่น
ทำให้เราไม่รั้งรอที่จะไปก่อความวุ่นวาย ตามประสา จอมมาร
ส่วนที่เลือก เกาะกูด เพราะเป็นเกาะที่อยู่ไกลที่สุด
และเราคิดกันว่าที่นี่น่าจะมีน้ำทะเลใสน่าเล่น และคนน้อยที่สุดแล้ว

เราเดินทางกันในคืนวันที่ 9 ตุลาคม 2553
และเดินทางกลับวันที่ 11 ตุลาคม 2553
มันเป็นช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่ไม่ธรรมดาเลย

เราออกจากกรุงเทพประมาณห้าทุ่ม ถึงตราดช่วงราวๆ ตีสาม
แล้วก็ไปพักบ้านเพื่อน รอรุ่งเช้าก็ไปขึ้นเรือที่ท่าเรือด่วน
ค่าเรือไปกลับ... พันสองต่อคน

วันที่หนึ่ง

ขึ้นเรือด่วน ใช้เวลาราวๆ หนึ่งชั่วโมงคลื่นไม่แรงนัก

เพื่อนบางคนที่คาดว่าจะเมาเรือ ก็ทานยาแก้เมาเรือดักไว้เลย

ด้านข้างเหมือนเห็น มรสุมฟ้าฝนอยู่ไกลๆ

ช่วงระหว่างนั้นพวกเราถึงรีสอร์ท ก็จัดแจงวางกระเป๋า
แล้วกระโดดเล่นน้ำทันที ภาพก็ไม่ได้ถ่ายมา
นาทีนี้เรียกว่า พลาดมากเพราะช่วงเช้าของวันแรก
เป็นวันที่น้ำใส และสวยที่สุดเลยเชียวล่ะ

หลังจากเล่นน้ำจนสมใจอยาก ก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำ
แต่ไม่ทันไร ฝนก็เทลงมา ทำเอาพวกเราเซ็งไปตามๆ กัน
รอกันอยู่นาน สุดท้ายก็ดีดกีตาร์รอเวลากันร่วมสามชั่วโมง

เมื่อฝนเริ่มซา เราเช่ามอเตอร์ไซต์
ออกมาหาข้าวเที่ยงทานกัน มื้อนั้นมี ขนมครก ด้วยแหล่ะ

พวกเรามานั่งนึกๆ กันทีหลังว่าเขาทำทานกันเองรึป่าว?

ในระหว่างที่เราทานข้าวกัน ฝนก็ตกเปาะแปะๆ ไม่หยุดสักที
เราฝ่าสายฝนเพื่อกลับไปยังรีสอร์ท
ระหว่างทางแวะซื้อกาแฟสดที่นี่ และถามทางพี่ๆ ที่นี่ด้วย

พี่เขาค่อนข้างแนะนำเราดีมากๆ ไปสองวันเรามาที่นี่บ่อยมาก

มอคค่าปั่น กับ Lay Stax

เราแวะเติมน้ำมันที่นี่ไปสองขวด
อันที่จริง ขวดเดียวก็เหลือเฟือล่ะ

บริเวณ ท่าเทียบเรือด่วนด้านหน้า ตอนนี้คลื่นเริ่มแรง
ผิดกับตอนเช้ามากๆ น้ำก็ขุ่นมาก
แต่เราไม่ใส่ใจ เรายังเมามันส์
กับการร้องเพลง ดีดกีตาร์กันที่ระเบียง

ในขณะที่เรานั่งเล่นอยู่ที่ระเบียง
คล้ายว่า มีทริปจากบริษัทที่มาพักจากที่นี่
กำลังเล่น RC กัน

ฝนหยุด แต่คลื่นยังแรง

เริ่มอึุมครึมครับ ตอนนี้ประมาณ บ่ายสอง

บรรยากาศวงดนตรีเฉพาะกิจ

ฟ้าเริ่มเปิดแล้ว

ตกเย็นฝนหยุดผมก็เลยแยกตัวกันออกมาถ่ายภาพ
ซึ่งแดดไม่มีเลย ภาพก็เป็นดังที่เล่นนี่แหล่ะครับ

กระท่อมตรงนี้ดูโดดเดี่ยว แต่บรรยากาศดีมากเลยครับ

ด้่านขวามือเป็นที่พักพวกเราครับ

ฟ้าเริ่มมืดลงไปอีก ขณะที่เพื่อนๆ ลงเล่นน้ำกันแล้ว

ดูหน้่าสนุกกันดี แต่ไม่อยากลงไปแจมด้วยเดี๋ยวอดเก็บภาพ

โขดหินใหญ่มาก

หมดแรงกันแล้ว

กลุ่มที่เล่น RC กันตะกี้ ก็มีกิจกรรมเหมือนกัน

เห็นรูปแล้วก็เสียดาย ที่ตอนเช้าไม่ได้ถ่ายภาพเอาไว้

มืดแล้ว เรามาทำอะไรเพื่อบอกว่าเราคือ YWC กันดีกว่า
YWC ก็ืคือ Young Webmaster Camp
เป็นชื่อค่ายที่เราได้มาเจอกันน่ะครับ

ยุงกัดแล้วกลับกันเถอะ

เอ่า ไปกันหมดแล้ว ลืมเราได้ไง

อาบน้ำแต่งตัว ออกไปหาอะไรทานข้างนอกกัน

แว๊บ มาถ่ายไฟแถวๆ นี้ก่อน

ขับมอเตอร์ไซต์มาจนถึงร้านอาหารทะเลแล้ว

บรรยากาศร้าน

อาหารมาแล้ว เต็มโต๊ะเลย

ตามแบบฉบับหนุ่ม AB ทุกอย่างต้องมีแบบแผน ต้องแปลก
(หันมองคนอื่น ทานกันไปจะหมดแล้ว)

ค่าอาหารน่าประทับใจ ไม่แพงอย่างที่คาดคิด

ทานเสร็จบึ่งต่อไปซื้อน้ำแข็ง และเครื่องดื่มที่ร้านประจำ
(ลืมปลาหมึกย่าง ที่ให้ทางร้านห่อไว้ให้ซะงั้น)

คืนนั้น ก็นั่งดื่มกันซักพัก แล้วก็นอนคุยกันเรื่องคนนั้นคนนี้
น่าแปลกที่ไปกับกลุ่มอื่นๆ จะไม่ค่อยได้คุยเรื่องส่วนตัวกันเท่าไหร่

วันที่สอง [วันกลับ]

ในน้ำน่ะ ฝูงปลาทั้งนั้น เกาะกลุ่มกันดำเลย

วันนี้ ฟ้าโปร่ง แต่เคลื่อนยังคงแรงอยู่ น้ำก็ยังขุ่นเช่นเดิม

คลื่นลูกใหญ่ น่ากลัวเหมือนกัน

นั่งดูคลื่นกันเพลิน รอเพื่อนๆ ตื่น

คลื่นกระทบหิน กระเด็นทีเกือบโดนกล้องเหมือนกัน

ห้องพักเราครับ สามห้องติดหาด

ท่าเรือที่เราขึ้นมาวันแรก

เดินตรงไปอีกหน่อย จะถึงท่าเรือ

ลูกปู

พยายามเก็บมาให้ทุกมุม
เพราะคงอีกหลายปี กว่าจะได้มาที่นี่อีก

บรรยากาศฟ้าหลังฝน ต้นไม้ ใบไม้
ที่โดนฝนชะล้างฝุ่นตามกิ่งก้านใบ
ทำให้มันดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก

หน้าหาด

หันหลังกลับไปถ่ายอีกภาพ
ถ่ายลาดไปตามทางเดิน
ให้ความรู้สึุกเหมือนเดินไปยังที่ๆ สงบๆ

มีขวดน้ำด้วย แย่จัง นักท่องเที่ยว

จุดนี้ ถ้าฝนไม่ตก เมื่อคืนกะจะมานั่งเล่นกีตาร์
ดื่มเหล้า ฟังเสียงคลื่นตรงนี้เลย

มื้อเช้า

ยั่ว

พร้อมแล้ว

กาแฟ อุ่นๆ

ตะลอนต่อ

ทะเล

น่ำกร่อย

ฝนเริ่มโปรยลงมาอีกแล้ว

ฝั่งโน้นมีหาดเล็กๆ ด้วย

ขับเข้ามาอีกซักหน่อย นี่เป็นวิวด้านในเกาะ

คลองที่ทะลุ ไปทะเลจากภาพตะกี้

ตอนแรกที่มาผมคิดว่าเรือที่เราได้จะเป็นแบบนี้ซะอีก

นี่คือหาดเล็กๆ ที่ผมพิมพ์ไว้ก่อนหน้านี้

ฟ้าคลึ้มมาอีกแล้ว

มาเป็นแก็งค์

อันนี้บริเวณทางเข้ารีสอร์ท อีกที่

ครึ้มหนักแล้ว

อันนี้ร้านเมื่อคืน ที่เราลืมปลาหมึกย่างไว้

ระหว่างทางไปน้ำตก แอ็กท่ารวมหนึ่งภาพ

บรรยากาศร่มรื่นมากๆ มีฝนโปรยมาเป็นระยะ

ถึงแล้วน้ำตกคลองเจ้า

ถ่ายรูปป้ายไว้ก่อน

น้ำน่าเล่นมาก ถ้าอยู่ต่อซักวัน ไม่พลาดที่นี่แน่

แอบถ่ายสาว

น้ำเย็นมาก

สดชื่น

อีกภาพ

ปีนป่ายมาจนได้ภาพนี้ น้ำตกสวย

ซูมเข้าไปดูใกล้ๆ
ธรรมชาติเรียกร้องให้เล่นน้ำตกจริงๆ
แต่ก็ต้องรีบกลับ

มีผู้คนมาเล่นน้ำตก นิดหน่อย

ณ ท่าเรือเร็วอีกฝั่ง ที่ทางเรือบอกจะมารอรับพวกเรากลับตราด

พะรุงพะรัง ซะเหลือเกิน

ลาไปด้วยภาพนี้

กลับถึงฝั่งใช้เวลา ชั่วโมงครึ่ง
เมาเรืออ้วกกันเลยทีเดียวเชียว

ขอบคุณที่ติดตามอ่าน
Comment กันให้ด้วยจะขอบคุณมาก

หมายเหตุ
ทริปนี้ผมถ่ายไม่ดีเท่าไหร่ขอโทษด้วยครับ

สวัสดีเมืองไทย สวัสดีกระบี่ สามวันสองคืน [วันที่สองและสาม]

2010-12-28T15:15:00.009+07:00

ต่อจากเมื่อวานที่ไปสระมรกต และทำให้พี่ๆ เขางอนกันไป
วันนี้จะพาลงทะเลกันแล้ว ตื่นเต้นๆ

วันที่สอง

เริ่มด้วยมื้อเช้าเบาๆ กับข้าวผัดและน้ำส้ม

นั่งรถสองแถว มาลงหาดที่เราจะไปทัวร์กันวันนี้ อันดับแรก ทาโลชั่นกันแดด
ต้องยอมรับว่าแดด แรงมากเลยซื้อหมวกมาป้องกันหน้าไหม้ด้วยหนึ่งใบ

หาดที่เราจะไปขึ้นเรือกันครับ

ผมนั่งอยู่หัวเรือ เพื่อจะได้เก็บภาพสะดวกๆ

บรรยากาศรอบข้าง

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเราก็ถึงหาดแรก

วิวทางด้านขวามือ

เดินเข้าไปตามหาดเรื่อยๆ

ผมชอบจุดที่เป็นหน้าผาใหญ่ๆ ตรงนั้นนะครับ ดูแล้วมีพลังดี

เนื่องจากหน้าหาดมันน้อย คลื่นมาที นี่ต้องยกกล้องกันสูงเลย

มีตั้งขายกินกันตรงนี้ด้วย ค่าที่น่าจะแพงเหมือนกัน

มาไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนต้องมาไหว้ครับ
ชาวบ้านหรือชาวประมงที่นี่เชื่อว่าถ้ามาไหว้จะทำให้จับปลาได้เยอะ

มีลูกลิงตัวเล็กๆ มาผูกไว้แถวนั้น คงกะว่ารับถ่ายรูปคู่น่ะครับราวๆ นั้น

เสร็จแล้วก็เดินกลับครับ จุดนี้มีวิวให้ชมไม่มากนัก แต่สวยนะ

ความใสของน้ำทะเล ทำให้ผมแทบกระโดดลงเล่นเลย

รูปรวมครับ

ถ่ายวิวก่อนขึ้นเรือ

วิว เรือ เริงวารี

คนขึ้นเรือกันหมด หาดก็เริ่มซา่ๆ ลงไป

นี่เรือ ของเรา

ถึงหาดปอดะ ทานข้าวเที่ยงแล้วก็นอนสลบกันเลย

ที่นี่ทะเลสวยใสเหมือนกัน แต่หาดกว้างกว่ามาก

ตะกี้ วิวท้องฟ้า คราวนี้ก้มมองดูทะเลบ้าง

คนมาพักเล่นน้ำกันที่นี่เนืองแน่น

ลงทุนลงน้ำเพื่อถ่ายภาพ

ชอบหน้าผา

มีเรือขายไอติมด้วย

แต่ราคาก็ชาร์ทขึ้นมาเยอะเหมือนกันนะ

คนเยอะ

เดินมาสุดหาดอีกฟากหนึ่ง

เหลียวหลังกลับไปได้ภาพนี้ เห็นสันผายาวเป็นทาง

ถ่ายคู่กับป้ายหาดปอดะซะหน่อย

ถ่ายแอ็คเท่ห์ๆ ซักภาพ ก่อนขึ้นเรือ

น้ำใส ไหลเย็น เห็นตัวปลา ตอนนี้เรามาถึงจุดดำน้ำเกาะไก่แล้ว

ดำน้ำกันเลย

พอลงน้ำก็เจอกับฝูงปลา แทบจะลืมทุกอย่างไปเลย

ปลาตอดกันใหญ่

ที่มาของเกาะไก่ครับ

มองไกลๆ กลายเป็น เกาะอูฐ ไปซะงั้น

ถึงย่านทะเลแหวกแล้ว

เราอยู่กันด้านหลังเกาะ เพราะเรือของเราเข้าไปไม่ได้
ขอแอ็คหล่ออีกภาพ

ลูกปลาภายใต้น้ำทะเลใสๆ

จุดนี้แหล่ะ ที่น้ำทะเลจะแหวก

วิวโดยทั่วๆ ไปยังคงคล้ายๆ เกาะแห่งอื่นๆ

รอบๆ เกาะ

จุดทะเลแหวกอีกที ซึ่งมุมนี้คือ ทางฝั่งเกาะไก่

ตอนเราไปถึงประมาณบ่ายสอง
แดดกำลังร้อนจัดเลย จึงขึ้นมาหลบแดดด้านบน

ชมวิวเกาะเล็กเกาะน้อยรอบๆ

ชอบทะเลที่นี่จัง

นั่งจนหายเหนื่อยก็เลยคลุมโปง ลงมาุถ่ายวิวด้านล่าง

เป็นอีกภาพที่ชอบ

ฟ้าสวย

อีกภาพ

น้ำเริ่มทะเลเริ่มลดระดับ นักท่องเที่ยวมากันเยอะขึ้น

ทะเลเต็มไปด้วยฝูงชน

แดดแรงๆ นี่ชอบครับ ถ่ายภาพขึ้นดี

กระโดดร่วมกับพี่ๆ หนึ่งภาพ

โดดฉายเดี่ยวอีกภาพ

จะเดินข้ามทะเลแหวกแล้ว

ครึ่งทางแล้ว

น้ำทะเลที่ตีเข้ามาขนาบข้าง

น้ำมันตีแบบนี้แหล่ะ ถึงมึนๆ

น้ำลดลงเหลือแค่ข้อเท้าแล้ว แต่มองกลับไปพี่ๆ มากันไม่ไหว
โบกมือบะบาย ไปแล้ว

ลงแล้ว

เป็นทางเลย นึกถึง คูนา แถวบ้าน

ถ่ายฝรั่งมาฝาก

ทางที่เดินตอนขามา ตอนนี้เต็มไปด้วยโขดหิน

ตอนนี้เราย้ายมาอีกรีสอร์ทแล้ว ออกมาเดินตลาดหน้าหาดอีกครั้ง
คนขับรถตู้ของรีสอร์ทแนะนำให้มาทานโรตีที่นี่ เลยมาชิมซะหน่อย

อร่อยดีเหมือนกันครับ แต่ทานกันเยอะ อิ่มแทนข้าวเลยเนี่ย

ไม่มีอะไรให้ดูมาก เลยกลับมาที่รีสอร์ท

วิว สระน้ำที่รีสอร์ท ขณะที่ทุกคนกำลังอาบน้ำ

ที่นั่งรอพี่ๆ ยังอาบกันไม่เสร็จเลย

เราเหนื่อยกันมากแต่ตกดึกก็ยังไม่ลืม ดื่มเหล้าดีดกีตาร์กันในห้อง
ตีสองก็แยกย้ายกันนอน

วันที่สาม [วันกลับ]

อาหารเช้า ข้าวผัดอีกแล้ว

เราเก็บของขึ้นรถตู้ และแวะไปดูสุสานหอย แต่....
น่าเสียดายที่ต้องมาดูช่วงน้ำลด ตอนนี้น้ำขึ้นไม่เห็นอะไรครับ

ถ่ายไว้เป็นหลักฐาน

เรานั่งในรถตู้กันมาหลายชั่วโมง จนต้องหยุดทานข้าวที่หัวหิน

กุ้งที่จดจำไปอีกนาน จานล่ะห้าร้อยบาท

ภาพรวมครับ

ปูนึ่ง เนื้อนุ่มๆ

เขาตะเกียบ ยามค่ำคืน

จบทริปแล้วขอบคุณที่ติดตามครับผม
Comment กันบ้างน๊า : )

สวัสดีเมืองไทย สวัสดีกระบี่ สามวันสองคืน [วันที่หนึ่ง]

2010-12-28T13:25:00.003+07:00

สามเดือนก่อนหน้าที่จะได้มากระบี่ พี่ๆ ที่ office เก่าที่ผมเคยทำงาน
ได้ชวนไปเที่ยวทะเล นั่นก็คือที่กระบี่นี่แหล่ะ
กระบี่เป็นอีกจังหวัดที่ผมยังไม่เคยมาเยือนเลย
ออกแนวตื่นเต้นหน่อยๆ แต่เนื่องจากแพลนยาวนานหลายเดือน
ทำให้พอถึงวันที่จะไปจริงๆ ความตื่นเต้นก็น้อยลงไปมากแล้ว

วันที่ออกเดินทางคือคืนวันที่ 22 ตุลาคม 2553
และจบทริปในวันที่ 25 ตุลาคม 2553

ทริปกระบี่ ไปกันโดยเช่ารถตู้ยิงตรงไปจากกรุงเทพถึงกระบี่เลย
มีสมาชิกในทริป รวมคนขับก็เก้าคน

วันที่หนึ่ง

เราถึงที่รีสอร์ท เกือบๆ เที่ยงแล้ว
เพราะคนขับไม่ชำนาญทางพาไปเส้นทางที่อ้อมกว่ามาก
แต่ไม่เป็นไร ผมคิดในใจแล้วล่ะว่าต้องประมาณนี้
หลังจากถึงที่พักก็ยังไม่สามารถเข้าห้องได้
คงต้องรอเคลียร์ห้องในช่วงเที่ยงก่อน
พวกเราจึงไปหาข้าวเช้าทานแถวๆ ริมหาดนพรัตน์

บริเวณหาดรพรัตน์

ป้ายหาดนพรัตน์

มื้อแรกครับ เพื่อนที่มา Comment รูปเขาบอกว่านี่คือ หอยชักตีน
เป็นของขึ้นชื่อเมืองกระบี่ ว่างั้น

เดิมๆ ข้าวผัด

ต้มยำกุ้ง

กุ้งอบวุ้นเส้น

ปูตัวใหญ่ๆ

หลังจากนั้นเราก็กลับมายังที่พักนั่งรอกันสักพัก ห้องยังเคลียร์ไม่เรียบร้อย
สุดท้ายเราจึงต้อง ออกไปต่อที่สระมรกต ใช้่เวลาเดินทางจากที่พัก
ประมาณชั่วโมงครึ่งได้

บริเวณด้านหน้า มีจุดแขวนสิ่งของไว้ให้เพื่อป้องกันการนำอาหารขึ้นไปทานกัน

แต่ระหว่างทางก็มีที่ทิ้งขยะไว้ให้บ้าง ผมเองก็นึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน
ว่าถ้าแบบนี้จะห้ามทำไม ตั้งแต่ทางขึ้น

ป้ายบอกจุดท่องเที่ยว

ถึงแล้วสระมรกต (อันที่จริง ห่างจากป้ายไม่ถึง 30 เมตร)

ป้ายสระมรกต

มีทั้งคนที่นั่งแช่รอบๆ สระมรกต และที่ลงไปว่ายเล่นในน้ำ
บริเวณนี้ค่อนข้างหนาแน่นครับ

เด็กๆ ก็สามารถลงไปเล่นได้ครับ สระมรกตลึกประมาณไหล่ผมพอดี

ด้านล่างของสระมรกต จะเป็นทางน้ำเล็กๆ ให้น้องๆ หนูๆ ได้เล่นกัน

ภาพนี้ถ่ายตรงสะพานข้ามไปยังสระน้ำผุดครับ

แรกๆ ลองแช่ขาลงไปในน้ำเฉยๆ และน้ำเย็นมากน่าเล่นสุดๆ

ลงมาแล้ว สังเกตดูน้ำนะ ยังกะสระว่ายน้ำแหน่ะ
พอเล่นได้สักพัก ผมก็แยกเดินต่อไปถ่ายรูปอีกจุด คือสระน้ำผุด

ป้ายสระน้ำผุด เดินมาไกลเหมือนกันครับ ประมาณ 500 เมตร

บริเวณน้ำค่อนข้างนิ่ง และมีน้ำผุดขึ้นมา นิดหน่อย ตรงกลางสระ

เนี่ยแหล่ะจุดที่มันผุด

ระหว่างทางกลับ ชอบทางที่เขาทำไว้ให้เลยถ่ายมาให้ชม

ป้ายแนะนำสาเหตุที่น้ำในสระเป็นเหมือนสีมรกต

ตรงนี้มีน้ำไหลมาจากด้านบนเล็กน้อย จากป้ายที่อ่าน
ถ้าเป็นอดีตน้ำจะไหลเยอะกว่านี้

ผมมาถึงสระมรกต ก็ไม่เห็นพี่ๆ แล้ว
มารู้ทีหลังว่ากลับลงไปแล้ว
แต่ในตอนนั้นคิดว่าเขาคงเดินอยู่แถวๆ นั้นแหล่ะ
จึงไม่ได้กังวลอะไร แล้วก็เดินสำรวจอีกทาง
ที่ขามาไม่ได้ใช้ทางนี้

จุดแรกที่พบ คือสระแก้ว

บริเวณนี้มีผมคนเดียวจึงเงียบมาก

นั่งเล่นอยู่ตรงนี้สักพัก

น้ำใสจริงๆ

กระโดดลงสะพาน กะจะถ่ายสายน้ำงามๆ ซะหน่อย
สภาพเลยเป็นแบบนี้ เพราะมีแต่โคลน

อยากได้ภาพนี้แหล่ะ

ตรงนี้มีทางให้เลือกสองทาง ไม่รู้ว่าไปทางไหนดี
ลองเสี่ยงไปทางซ้าย ก็ยาวสุดตาเหมือนกันนะ

น้ำนิ่งจนน่ากลัว คิดอยู่เหมือนกันถ้ามีตัวอะไร
โผล่มาจากน้ำจะวิ่งทันไหมเนี่ย

ท้่ายสุดเป็นทางตันครับ จนเลี้ยวกลับมาทางเดิมแล้วเลี้ยวขวาไป

ด้วยความซน เห็นต้นไม้ล้มพอจะเหยียบขึ้นไปถ่ายภาพได้
ก็เดินขึ้นไปนั่งแช่อยู่พักนึง

ปลายทางของต้นไม้ที่ล้ม

เดินต่อจนออกจากพื้นที่นั้นได้
ปรากฎว่า พี่ๆ เขาขึ้นไปตามหาครับ
มาเช็คดูอีกที จุดที่ผมเดินมานั้นไม่มีสัญญาณมือถือ
เลยโทรตามไม่ได้ งอนกันใหญ่เลย

อาหารจากทางรีสอร์ท

จานนี้อร่อย แต่เผ็ดตามแบบฉบับคนใต้

ผลไม้

ไข่เจียวฟูๆ

ต้มข่าไก่ มั้งนิ

ถึงห้องนอนแล้ว

ช้างชนกัน

ภายในห้องค่อนข้างโอเค มีแอร์ ทีวี ตามปกติ

ห้องน้ำ

ที่อาบน้ำ หวุดหวิดจะหัวฟาดอยู่เหมือนกัน

สระน้ำภายในรีสอร์ท ผมมาแช่อยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง
แล้วก็ไปอาบน้ำ ต่อด้วยไปเดินตลาดริมหาดกระบี่

ถ้าไม่เห็นป้ายนี่ผมคงลืมไปแล้ว ว่ากระบี่ก็โดนสึนามิ กับเขาด้วย

ร้านค้ามีมากมาย แต่ก็ได้อารมณ์ประมาณคลองถมแถวบ้านแหล่ะครับ

จากนั้นก็กลับรีสอร์ทดื่มเบียร์ดื่มเหล้ากันตามสะดวก
แล้วมาตามต่อวันที่สองนะ วันที่สองนี่ลงทะเลแล้ว

พาไปไหว้พระ วัดเล่งเน่ยยี่ 2

2010-12-24T11:32:00.005+07:00

ทริปนี้เกิดขึ้นเพราะเพื่อนใน office เก่าชวนไปไหว้พระ
นัดแนะกันเรียบร้อย และเราก็ไปกันเลย
ทริปนี้ใช้เวลาไม่มาก แค่ครึ่งวันก็เรียบร้อยแล้ว

วันที่ไปกันอากาศดีฟ้าฝนเป็นใจ
ปักหมุดไ้ว้วันที่ 16 มกราคม 2553

ไปกันโดย เก๋งของแฟนเพื่อน มุ่งตรงไปยังฝั่งบางบัวทอง
ขับกันไปเพลินๆ ช่วงเช้ารถไม่ติดมากครับ
ใช้เวลาโดยรวมช่วงหลงทางประมาณชั่วโมงเศษ

ภาพแรกที่ได้เห็นครับ สถานที่จริงดูเล็กกว่าที่คาดไว้นิดหน่อย

ถอดรองเท้่าก่อนเข้าไป ดูจากจำนวนรองเท้่า
แม้ว่ายังเป็นช่วงเช้าอยู่ แต่คนมากันค่อนข้างเยอะเลย

ขึ้นมาซื้ออุปกรณ์ในการทำบุญ ไหว้เจ้าตามความเชื่อคนจีน
ซึ่งผมเองไม่เคยทำมาก่อนนะ ไม่มีเชื้อจีนเลย มีแต่เชื้อลาว เหอๆ
ถาดนี้ราคา 150.- บาท

เครื่องไม้เครื่องมือในการทำบุญ แลดูรุงรังนิดๆ

คนเยอะมากนี่ขนาดมาช่วงเช้านะ

บรรยากาศด้านในดูสวยและน่าเกรงขามดีครับ

บรรยากาศอบอุ่นพ่อลูกในการทำบุญ

ยังกะมาเที่ยวจีน

บริเวณผนังภายใน สวยและดูละเอียด เรียงกันงดงามมากๆ

ลานจอดรถช่วงเที่ยงๆ ของที่นี่รถแน่นมาก

แหงน มองด้านบน สะดุดตา

ออกแบบได้อลังการจริงๆ
แล้วก็เที่ยงครับ ได้เวลากลับแล้ว

ขากลับแวะทานอาหาร นี่คือรายการแรก
น้่องปู ขาวๆ อวบๆ

ต้มยำกุ้ง เห็นอีกทีน้ำลายก็สอ

นี่เลยเด็ดสุดๆ

เช็ดน้ำลายกันหน่อยนะ หกเรี่ยราดหมดแล้ว

นี่แหล่ะครับ ชื่อร้าน "แหลมเจริญซีฟู๊ด" อร่อยดี ราคาไม่แพง

แล้วพบกันใหม่ครับ ทริปหน้า

ประสบการณ์เที่ยวเกาะช้าง จ.ตราด สามวันสองคืน

2010-12-23T22:46:00.007+07:00

เป็นครั้งแรกสำหรับผมที่จะมาเล่าประสบการณ์การท่องเที่ยว ในมุมมองของตัวเอง
มีอะไรอยากแนะนำก็ได้เช่นเคย comment กันได้ที่ด้านล่าง

ทริป เกาะช้าง เป็นทริปที่เพื่อนผมจองตัวผมไว้นานมาก
และเราก็ได้ออกเดินทางกันซักที

เดินทางช่วง
27 กุมภาพันธ์ 2553 ถึง 1 มีนาคม 2553

วันที่หนึ่ง

เราจองตั๋วรถกันไว้ก่อนหน้าหลายสัปดาห์
อันที่จริงเข้าใจว่าเพื่อนผมมันอยากให้ผมไปด้วย
เลยบังคับให้จองเพื่อเป็นตัวประกันไว้ก่อน

ผมไม่ค่อยอยากไปหรอก เพราะไปกันสามคนไปก็เป็น ก ข ค เขาอยู่ดี
แต่มันก็อยากให้ไปด้วย สุดท้ายก็ได้ไปครับ

เรามาถึง ตัวเมืองตราด ประมาณตีสาม
แล้วก็นั่งรถสองแถวยิงยาวต่อไปถึงท่าเรือครับ
สภาพรอบๆ ตัวช่วงนั้นยังคงมืดสนิทครับ
แหงนมองท้องฟ้าสวยดี ดาวเป็นประกายระยิบระยับไปหมด

และแล้วก็มาถึงท่าเรือครับ ช่วงที่ท่าเรือยังไม่เปิดให้ใช้เรือข้าม
เราก็ไปหาอะไรทานกันแถวๆ นั้น รอจนฟ้าเริ่มสว่าง [หกโมงเช้า]
เจ้าหน้าที่ก็เปิดประตูให้เราเข้าไปครับ

และอรุณรุ่งก็มาเยือน เราได้เห็นแสงแรกของวันบนเรือเฟอร์รี่ครับ
ข้ามฟากไปปั๊บเราก็นั่งสองแถวเข้าไปลงหาดไก่แบ้ เพื่อเดินหาที่พักต่อ

เราได้ห้องติดวิวทะเล ลมโชยมาทีนี่รู้สึกสดชื่นมาก
ห้องที่ได้เป็นห้องพัดลม มีห้องน้ำในตัว ราคาคืนล่ะ 1500.-
ข้างบนเป็นรูปในห้อง มีสองเตียงครับ

ด้านหน้าห้องพัก

ด้านซ้ายของตัวบ้านเป็นที่นั่ง..
นอน ฟังเสียงคลื่น รับลมโกรก
(วันที่สองนี่ผมก็มานอนหลับอยู่มุมนี้แหล่ะ)

นอกจากมุมนั้นแล้วข้างๆ ยังนั่งทำกิจกรรมเล็กๆ
อย่างเล่นกีตาร์ ร้องเพลงฟัง มองทะเล เพลินๆ ได้อีกด้วย

ทะเลใสๆ น่าเล่นไหม

มีต้นไม้ยื่นมาในทะเล เราเล่นกันร่มๆ ตรงนี้นานเลยครับ

พายเรือคายัพมาอีกเกาะ แอบจอดเรือหลบแดด
ใต้ซุ่มไม้เตี้ยๆ พอดีตัวคน มองไปไกลๆ ก็จะเห็นเกาะที่เราอยู่

ถ้าพายเรือเข้ามา หลังเที่ยงคงไม่ได้เห็นธรรมชาติสวยๆ แบบนี้

น้ำเริ่มลดแล้วครับ เพราะเลยช่วงเที่ยงวันมาแล้ว
แฟนเพื่อน เป็นคนเฝ้าเรือ ส่วนผมกับเพื่อน
ก็ไปงมดูปลาห่างไปประมาณสองร้อยเมตร
กลับมาอีกที เรือเราเกยหิน เรียบร้อย
กว่าจะลากเรือออกมาได้ เหนื่อยเหมือนกันครับ

เราพายมาอีกซีกหนึ่งของเกาะ ที่เป็นหาดเล็กๆ ครับ น้ำใสมาก

ด้านซ้ายป่ากงกางเล็กๆ มีทรายสีขาวๆ
เหยียบลงไป นุ่มยิ่งกว่าเดินบนปุยนุ่น

มีปูเสฉวน ด้วย

หลังจากพายกลับจากเกาะ ปล่อยเพื่อนหัดว่ายน้ำให้แฟน
ส่วนผมก็นอน อืด บนเรือคายัค รอเวลาต่อไป

จากภาพตะกี้ เห็นแสงอาทิตย์แยงตาหน่อยๆ
เปิดหมวกออกดู มุมนี้เห็นท้องฟ้าสีสวย
ได้ยินเสียงคลื่นใกล้ๆ บอกได้ว่าแจ่มจริงๆ

เพื่อนไปเจอหอยเม่นมา เลยเอาขึ้นมาไว้ข้างๆ เรือ
พอมันไม่มีน้ำ ก็เริ่มกรอบ เริ่มแห้งครับ
ตอนกลับเราเลยเอาเรือพามันไปปล่อย ไว้ในทะเลไกลๆ

หลังจากเรานำเรือไปคืน ก็หลับสลบกัน
จนตะวันจะลาขอบฟ้าโน่นแหล่ะครับ

ตกดึกเราเข้าไปเดินดูในตัวเมือง และหาข้าวเย็นทานกัน
ก็ลงเอยที่เนื้อย่างครับ จากนั้นก็กลับห้อง นอน สบายใจเฉิบครับวันนั้น

วันที่สอง

เช้ามาเราก็มาทานอาหารกันที่ "โชคดีรีสอร์ท"
พร้อมกันนั้นก็มาเจอกับพี่ที่ตามมาสมทบอีกสองคน

บรรยากาศวิวบริเวณร้านครับ

น้ำใส และตื้น ประมาณ เอว

รายการอาหาร ทะเล มาเต็มโต๊ะ อร่อยด้วยนะ

ทานข้าวกันเสร็จเพื่อนผมกับแฟนก็ลงไปเล่นน้ำต่อ
ส่วนผมไม่ไหว แดดแรงเกินไปหน่อย ขอเก็บภาพรอบๆ ล่ะกัน
อันนี้เก็บภาพ ฝรั่งอาบแดด

อันนี้ รูป ฮาๆ ดูทีไร ก็ขำทุกที
คนมองกันทั้งหาดน่ะครับพี่น้องคร้าบ

กระท่อมของเราจากมุมทะเลมองเข้ามา

แดด เผาครับ แดงเลย
พอเริ่มหิวได้ที่ ก็เดินเลาะชายหาดไปหาอะไรทานกัน
ซึ่งก็จบลงที่ร้านเดิม รายการอาหารตามนี้

ปลากระพง ทอดน้ำปลา

น้ำจิ้มมากับอาหารชุดตะกี้

เนื้อสำหรับย่าง

หมึกมะนาว

ลงมือปฏิบัติการ

เดินเลาะชายหาดกลับเช่นเดิม ผมออกมานั่งฟังเสียงคลื่นอยู่คนเดียว
นั่งอยู่สักพัก แล้วถ่ายวิวทะเลตอนกลางคืน ถ่ายยากจริงๆ เพราะมืดมาก
จะเห็นว่าน้ำลงไปเยอะเลย

มุมนี้ที่เล่นเมื่อวันแรก

อีกมุมครับ ชายหาด

ถ่ายฟ้าอีกที พระจันทร์ดวงใหญ่
คล้ายกับ พระอาิทิตย์ส่องสว่างยามค่ำคืน
และก็จบไปอีกหนึ่งวัน

วันที่สาม [วันกลับ]

เป็นเหมือนคำกล่าวลาจากธรรมชาติ
และเป็นความงดงามที่ได้สัมผัสใกล้ๆ ครั้งแรกในชีวิต

เพื่อนปลุกขึ้นมา ช่วงประมาณ ตีห้าถึงหกโมงเช้า เพราะแสงจันทร์สว่างสวย
จนต้องลุกมานั่งเก็บบรรยากาศไว้ให้เพื่อนๆ ที่นี่ได้มาดูกัน

ผมนั่งฟังเสียงคลื่นดูเงาสะท้อนของพระจันทร์จนเริ่มเลือนหายไป
จนกระทั่งกลายเป็นแสงสว่างของวันใหม่

เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ทุกอย่างก็กลับมาึคล้ายวันแรกที่เรามา

มองไปรอบๆ เก็บภาพเหล่านี้ไว้ แล้วจะมาอีก จะมาอีกแน่ๆ

ลากันก่อน เจ้าปูน้อย กับผืนทราย

ลาไปก่อน กิ่งไม้ที่ให้เราได้โหนเล่นในวันแรกที่มาเยือน

แบกเป้ขึ้นหลังเดินไปรอรถสองแถวเพื่อไปท่าเรือ

นั่งรอสองแถว

บ๊ายบาย เกาะช้าง

ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้มาอีก

ออกมาจากท่าเรือประมาณเที่ยงครับ
ทางออกจะมีจุดขายตั๋วรถตู้กลับอนุเสาวรีย์อยู่

นี่เลยราคา 300.-
และออกจากนั่นประมาณ บ่ายสองได้ รถตู้น้อยครับต้องรอ
กลับถึงกรุงเทพ ราวๆ สองทุ่มได้ครับ

จบทริปครับ : ) ขอบคุณที่มาอ่านกันครับ
comment ให้หน่อยนะครับ เป็นแรงใจให้หน่อยอยากได้ๆ :P

ความกลัวคือสิ่งที่เราสร้างขึ้น จงทำลายมันซะ

2010-12-21T01:57:00.002+07:00

คืนนึงเมื่อหลายปีมาแล้ว ผมตื่นขึ้นมาแล้วกระดุกกระดิกตัวไม่ได้
แต่ความคิดยังคงทำงานอยู่ บังคับร่างกายให้ขยับเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล

นึกในใจ กูโดนผีอำแน่แล้ว ผมพยายามเปลี่ยนท่าเพราะหายใจไม่สะดวก
เหมือนจะขาดใจ ซึ่งก็พยายามร่วม 10 นาทีแต่ยังไงๆ ก็ขยับไม่ได้

ผมกลัวจนตัวสั่น ในใจท่องนโมไปไม่รู้กี่รอบ แต่ก็ไม่เป็นผล
เหงื่อเริ่มซึมออกทางผิวกาย ลมหายใจผมเริ่มฝืดๆ จวนจะแย่

ผมกลัวมาก กลัวแม้กระทั่งจะลืมตาขึ้นมาดู แต่ในที่สุดก็ทนไม่ไหว
ก็ตั้งสติแล้วก็ลืมตาขึ้นมาอย่างง่ายดาย พลิกตัวขึ้นมานั่ง หอบเสียงดัง...

เป็นอย่างงี้ วันเว้นวันมาเกือบสองสัปดาห์ จนในที่สุดก็เริ่มหาความรู้จากเน็ต
แล้วลองวิธีของตัวเอง จนแก้ปัญหาได้แล้วไม่เป็นอีกเลย

ที่ผมเป็นอย่างงั้นไม่ใช่เพราะผีอำอะไรที่ไหนหรอก
แต่เป็นเพราะผมนอนคว่ำหน้าแล้วเอาหมอนมากองๆ ปิดหน้าตัวเองไว้
ทำให้หายใจไม่ออก และกลัวผีด้วย

พอเรากลัวผีปั๊บ เราก็เติมแต่งจินตนาการเพิ่มไปเยอะ จนทำให้เราไม่หลุดออกมา
ผมแก้ปัญหาด้วยการบอกตัวเองว่าฝันอยู่ให้ลืมตา [ถ้ารู้ตัว]

ผลก็คือ ผ่านมาสองปี ไปนอนที่ไหน อย่างไร... ไม่มีปัญหา
ไม่มีอาการแบบนั้นอีกเลย มีความสุขมากมาย : )

"ความกลัวเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้น ไม่มีใครสามารถทลายมันได้ดีเท่าเราทลายมันเอง"

Chrome Extension ที่อยากแนะนำ

2010-12-18T22:43:00.003+07:00

Chrome เป็น Browser อีกตัวเลือกหนึ่ง ซึ่งเอาไว้ใช้ท่องเว็บต่างๆ
ผมเองเริ่มรู้จักและใช้ Chrome มาได้เกือบๆ ครึ่งปีแล้ว
ซึ่งสาเหตุที่ใช้ Chrome เป็นตัวเลือกหลักในการใช้งาน
มาจากความรวดเร็วในการแสดงผล เมื่อเทียบกับ Internet Explorer (IE)
หรือ Mozilla Firefox ซึ่งแม้ว่าก่อนหน้านี้ ผมจะใช้ Firefox เป็นตัวหลัก
แต่เมื่อเทียบความเร็วกัน Chrome ก็ยังคงแสดงผลได้ดีกว่ามาก

แต่ทั้งหมดทั้งปวง เครื่องผมก็ลงไว้ทั้ง 3 Browser แหล่ะครับ
IE :: ลงไว้เพื่อ ใช้ในงานหลักที่ทำอยู่ เพราะจำเป็นต้องทดสอบบน IE6
Firefox :: ไว้ใช้เมื่อต้องการต่อ True wifi เพราะ Firefox มี Extension ไว้ช่วยในการต่ออินเตอร์เน็ต
Chrome :: ใช้ท่องเว็บ อัพเดรต Social Media ต่่างๆ

เอาล่ะ Extension ที่จะแนะนำมีดังนี้ครับ

AdBlock ::
ไว้สำหรับ Block Banner ต่างๆ ที่เราไม่ต้องการ ลักษณะพิเศษ
ที่ผมพบก็คือเราสามารถเลือก Block Frame ได้เองด้วย
กรณีที่คุณใช้ Facebook จะสังเกตได้ว่าด้านข้างจะมีโฆษณากวนใจ
ถ้าตัว AdBlock ไม่ Block ให้คุณ คุณก็สามารถเลือก Frame ส่วนนั้นให้ Block ได้
นอกจากครั้งต่อไป จะไม่มีโฆษณารกตาเราแล้ว ยังทำให้ Browser เราโหลดเร็วขึ้นด้วย

YouTube Downloader ::
Extension นี้มีประโยชน์มาก สำหรับคนที่มีอินเตอร์เน็ตที่ไม่แรง แต่อยากดูคลิปทาง YouTube
เจ้าตัวนี้จะทำให้มี แถบให้เลือก Download สำหรับเก็บไว้ฟังที่เครื่องเราในภายหลังได้
อีกทั้งเลือกได้ด้วยว่าจะ Download ในรูปแบบประเภทไฟล์แบบไหนเท่าที่เห็นมี MP4, FLV

Longdo dict ::
เป็น Dictionary ที่ค้นคำศัพท์แล้วแปลเป็นไทยให้ มันจะถูกติดตั้งไว้ด้านบน Browser
เวลาจะใช้ก็แค่พิมพ์คำศัพท์ แล้วก็คลิกเพื่อดูความหมายของมัน แค่นั้นเอง

Facebook Photo Zoom ::
ตัวนี้เป็นตัวช่วยในการ Zoom ภาพที่เล็กให้ขยายใหญ่ขึ้น บน Facebook
วิธีใช้ก็เพียงนำ Mouse ไปวางอยู่เหนือภาพบน Facebook
จากนั้นจะมี หน้าต่างเล็กๆ แสดงภาพขนาดจริงที่ Facebook เก็บขึ้นมาแสดง
เมื่อเลื่อน Mouse ออกหน้าต่างนั้นก็จะหายไป เมื่อลง Extension นี้แล้ว
จะทำให้การเล่น Facebook ของคุณสนุกขึ้นแน่นอน

Chromed Bird ::
สำหรับคนที่เล่น Twitter ตัวนี้ถือเป็น Twitter Client ที่ใช้ได้ดีเหมือนกัน
คุณสามารถปรับแต่งการแสดงผลได้มากเลยทีเดียวเชียว ซึ่งปัจจุบันผมก็ใช้อยู่

นี่เป็นเพียง Extension ส่วนหนึ่งที่น่าใช้ของ Chrome
ยังไงก็ขอให้ทุกท่านสนุกกับการใช้งานนะครับ
หากมี Extension ตัวไหนอยากแนะนำก็ Comment มาได้ครับถือว่าแลกเปลี่ยนกัน

มนุษย์สัมพันธ์กับกรุ๊ปเลือดต่างๆ

2010-11-26T14:10:00.002+07:00

มนุษย์สัมพันธ์กับกรุ๊ปเลือดต่างๆ ของชาวกรุ๊ป A

A - A ::
เนื่องจาก กรุ๊ป A เป็นคนที่รักษามารยาทมาก เวลาอยู่ด้วยกันจึงค่อนข้างเข้มงวด

A - B ::
ถึงแม้จะไม่ชอบความเอาแต่ใจของ B แต่ก็ชอบความคิดริเริ่มที่เป็นอิสระของ B

A - O ::
ความรู้สึกที่มีต่อ O แม้ว่าการอยู่ด้วยจะรู้สึกสบายๆ
แต่ก็รับรู้ได้ว่า O มีความกระตือรือร้นและเป็นเพื่อนที่ดี

A - AB ::
มีความเข้าใจต่อความสามารถในการวิจารณ์ของ AB
ที่มีมาตั้งแต่เกิด (รู้ดีว่า AB ปากหมา) แต่ถ้ายอมรับในข้อนี้ได้
จะเป็นเพื่อนที่เข้ากันได้ดีอย่างคาดไม่ถึง

มนุษย์สัมพันธ์กับกรุ๊ปเลือดต่างๆ ของชาวกรุ๊ป B

B - A ::
เนื่องจากความรอบคอบของ A ทำให้ B รู้สึกกดดัน
แต่ก็ยอมรับว่าเป็นการดำเนินชีวิตแบบไม่ประมาท
(เวลาไปไหนมาไหน B จะรู้สึกว่า A จะเตรียมการประหนึ่งว่าจะ "ย้ายบ้าน")

B - B ::
เมื่ออยู่ในกลุ่ม B ด้วยกัน จะเข้ากันได้ดี เพราะมีจุดที่เหมือนกันอยู่มาก
แต่เพราะความขี้เล่นที่มีอยู่มาก อาจจะทำให้เกิดกา่รทะเลาะเบาะแว้งกันได้บ่อยๆ

B - O ::
เพราะพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับ O ได้ดี จึงทำให้รู้สึกปลอดภัย
แต่เมื่อถูกตีกรอบมากไป ก็จะรู้สึกอึดอัดใจได้ง่ายๆ

B - AB ::
เพราะความแปลกใหม่ และต้องการปกปิดความอ่อนแอของตนเอง
การถูกกรุ๊ป AB วิจารณ์(ปากหมาใส่)อาจจะทำให้อารมณ์เสีย
แต่ไม่นานก็จะชินชา และยอมรับได้ในที่สุด

มนุษย์สัมพันธ์กับกรุ๊ปเลือดต่างๆ ของชาวกรุ๊ป O

O - A ::
รู้สึกเชื่อมั่นในด้านที่อ่อนโยนและประณีตงดงามของ A
แต่ถ้าคิดว่า A ไม่ใช่พวกของตน จะระมัดระวังตัวจาก A มากยิ่งขึ้น

O - B ::
ชอบการกระทำที่มั่นใจและมีอิสระของ B
แต่ถ้าเขาไม่มีความสามารถก็จะเปลี่ยนใจไม่ชอบได้ง่ายๆ

O - O ::
ในกรุ๊ป O ด้วยกัน พวกเขาจะระมัดระวังเพราะความรู้สึกที่ชอบแข่งขัน
แต่ถ้าอยู่ข้างเดียวกันก็จะเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันได้

O - AB ::
กรุ๊ป O มักคิดว่า ชาวกรุ๊ป AB เป็นคนที่ฉลาด
แต่มักไม่ยอมอดทนต่อการวิจารณ์ที่เฉียบขาดของ AB
และถ้าทนไม่ได้ก็จะเลิกใส่ใจไปเลย

มนุษย์สัมพันธ์กับกรุ๊ปเลือดต่างๆ ของชาวกรุ๊ป AB

AB - A ::
เชื่อมั่นในความรอบคอบและจริงใจของ กรุ๊ป A
(เช่นไปกินข้าวด้วยกัน ให้ A เป็นคนเช็ครายการอาหาร
ดีไม่ดีให้รวมตังค์จ่ายให้ด้วย ฮาๆ)

AB - B ::
กรุ๊ป AB จะรู้สึกสบายใจกับท่าทางที่เปิดเผยตรงไปตรงมาของ B
และคนกรุ๊ป B ก็จะเข้าใจ AB มากกว่า กรุ๊ป อื่นๆ

AB - O ::
ท่าทางของคนกรุ๊ป O อาจจะทำให้รู้สึกทึ่งได้ก็จริง
แต่เพราะความแตกต่าง อาจจะทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นมาได้

AB - AB ::
ชาวกรุ๊ป AB ด้วยกันจะมีสัมผัสพิเศษที่ทำให้เข้าใจการกระทำของกันและกันได้ดี

สรุป จาก หนังสือ กรุ๊ปเลือดบอกนิสัย ฮาได้ใจ ฉบับการ์ตูน
(ราคา 225.- ไปซื้อเหอะ ตรงแถมฮาดี)

เกาะเพื่อน

2010-10-04T00:50:00.002+07:00

ไป เกาะ กับ เพื่อน

ไม่บ่อยหรอกนะที่เราจะสลัดทุกอย่างทิ้ง

แล้วสะพายกระเป๋า ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน

งานนี้ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีเรื่องง๊องแง๊งของหนุ่มสาว มีแต่ "เพื่อน"

อยากไปด้วยกันไหม ไปทะเลที่มีแต่เสียงของพวกเรา

ถ้าไป อย่ารอช้า ตัดสินใจซะ เพราะเราทำงานกันหมดแล้ว

ช่วงเวลาแบบนี้ จึงหาได้ยากเหลือเกิน พลาดแล้วอาจจะรออีกเป็นปี

มอบข้อความนี้แก่เพื่อนพ้อง ที่ต่างเคยร่วมคิด ร่วมทำงานมาด้วยกัน

ที่สำคัญ ถ้ายังนึกอารมณ์บนเกาะไม่ออก

ลองหลับตา แล้วฟังเพลง "จะเก็บเธออยู่ในใจเสมอ" ด้านล่าง

แล้วเจอกัน "เพื่อนกู" ; P

คนแปลกหน้าที่รู้จักกันดี

2010-09-19T02:44:00.003+07:00

คนที่ได้มาอ่านบทความนี้ ส่วนใหญ่คงเป็นคนกรุงเทพ

ผมเชื่ออย่างงั้น เพราะผมว่า คนกรุงเทพน่ะ นะ

ชอบค้นหาข้อมูล ชอบอ่านบทความแปลกๆ

และสานความสัมพันธ์กับคนแปลกหน้า

ซึ่งนั่นไม่ได้รวมถึงการพบปะกันตัวเป็นๆ

แต่เป็นการ แชท (Chat)

การแชทคุยกัน ใครๆ ก็แชทกันได้

ตั้งแต่ เด็กหัวเกรียนๆ ที่แชทคุยกัน

หรือแม้กระทั่งผู้่ใหญ่ หรือวัยใกล้ลงโลง

คนเราเริ่มคุยกันมากขึ้นเมื่อมีเรื่องที่สนใจร่วมกัน

ลองคิดสิ ถ้าเราไม่มีอะไรสนใจร่วมกันเลย

เราจะรู้จักกันได้ยังไง เราจะคุยกันเรื่องอะไร

มันคงเป็นความเงียบ ที่แสนอึดอัดพิกล

คิดแบบนั้นรึป่าว?

เอาล่ะ ถ้าเกิดในวันหนึ่ง คุณแชทมากเกินไปล่ะ

ผมหมายความว่า "เสพย์ติด"

มันเกิดขึ้นได้ และการแชทนี่แหล่ะ

คือพัฒนาการแีรกๆ ที่ทำให้สมาธิสั่นลง

กระสับกระส่าย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

อย่าแปลกใจ ที่ใครๆ ก็ก้มมองแต่มือถือ

กดๆ จิ้มๆ บนแป้น บีบี (BB)

มีเสียง กุ-ลิ๊ง กุ-ลิ๊ง ฟังแล้วก็น่ารักดี

แต่คงไม่ใช่ทุกคน หลักฐานก็จากคลิปเด็ด

ที่ทุบ บีบี แตกคาห้องเรียน

(มหาลัยไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าดังสนั่นในชั่วข้ามคืน)

เขียนยาวมาย่อหน้าที่สาม

เพียงเพื่อจะบอกว่า

ช่วยผมด้วย...

เอ่อ ไม่ต้องเรี่ยไร เงินทองให้ผม

แต่ช่วยหาวิธี ให้ผมเลิกจากอาการ

ติด เครือข่ายสังคมออนไลน์ (Social Network) ทีจะได้ไหม

ก่อนหน้านี้ ผมใช้ประโยชน์จากสังคมออนไลน์อย่างคุ้มค่า

ได้พบหน้าค่าตา คนเด่นคนดังในสังคม

ได้พบเจอคนเก่งๆ ในวงการ

และพวกเขาล้วนสร้างแรงบันดาลใจมากมาย

แต่... ท้ายที่สุดแล้ว

เมื่อเริ่มเดินหน้างานด้วยตัวเองจริงๆ

ผมขาดสมาธิ และความแน่วแน่หายไปหมด

เวลาที่เหมือนจะมีมากมาย วันนี้กลับแน่นเอี๊ยด

เสาร์และอาทิตย์ เต็มไปด้วยคิว

มีแต่คิวของการพบปะเพื่อนใหม่ๆ

ความเขินอายผมก็ลดลงด้วย

ผมพร้อมจะเจอใครก็ได้

พร้อมจะคุย และแลกเปลี่ยนทัศนะคติ

มันเกือบจะดีแล้ว ถ้าีมีขอบเขต

ถ้าผมไม่ติดสังคมออนไลน์

มันคงจะดีกว่านี้

ใครแวะมาอ่านจนจบนี่

ขอบคุณมากที่อ่าน

และก่อนเราจะพบกันในอนาคต

ทิ้งความเห็นดีๆ ให้หน่อยจะดีมาก

อยากได้แผนเด็ดๆ ในการบริหารจัดการ

เครือข่ายออนไลน์

แต่ผมก็ยังยินดีนะ

ที่จะได้เป็น

"คนแปลกหน้า ที่รู้จักกันดี"

สำหรับเพื่อนใหม่ เหอะๆ : )

หากพรุ่งนี้เราตาย?

2010-09-06T15:44:00.008+07:00

คำถามนี้ มาจากหนังเรื่องหนึ่งที่เช่ามาดูเมื่อเช้า

และน่าแปลก ที่เปิด facebook ก็มาพบ บันทึกรายการ

ของคุณ ดู๋ สัญญา คุณากร ที่เชิญแขกรับเชิญ

มาพูดถึงการตั้งคำถาม "หากพรุ่งนี้เราตาย?"

นี่จึงเป็นที่มาของ Blog ในวันนี้

อยากเผยแพร่ ให้ผู้ที่มาอ่านได้รู้จักตัวตน

รู้จักคุณค่าของเวลา

รู้จักใช้เวลาให้เกิดประโยชน์

และที่สำคัญรู้จักใช้ชีวิตอย่างมีสติ

-------------------------------------------------

"ชีวิตคนเราไม่ได้ยาวนาน เราต่างก็ไม่ได้เป็นอมตะ

และแน่นอนเราคงต้องตายในสักวัน

แต่เราก็นิิยมที่จะไม่ใส่ใจกับมัน

เรามัวแต่ปล่อยให้วันคืนของการมีชีวิต

ไหลไปตามกระแส และสิ่งแวดล้อมที่ตนเองอยู่"

แต่ถ้าเรารู้ว่าพรุ่งนี้เราจะตาย...

จะทำอะไร จะคิดอย่างไร

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้จริง

คงมีตัวอย่างให้เห็น อย่างเช่น

คนที่จู่ๆ ก็มารู้ว่าตนเองเป็น มะเร็งระยะสุดท้าย

หรือคนที่รู้ว่าตนเองเป็นเอดส์

ซึ่งเราๆ ท่านๆ ต่างก็มีโอกาสที่จะเป็นได้ทั้งนั้น

แต่อย่าพึ่งด่วนเครียด และคิดมากกันไป

เพราะนี่คือเรื่องสมมติ เพราะคุณยังมีลมหายใจอยู่...

แต่ถ้าเกิดกับเราจริงล่ะ

พวกเรามาตั้งสติกันตั้งแต่นาทีนี้เลยดีไหม

ว่าจะได้ใช้เวลานับจากนี้อย่างมีคุณค่า

ก่อนอื่นตั้งคำถามและหาคำตอบให้กับตนเองเสียก่้อน

เราจะทำอะไร? และสิ่งใดคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต

สิ่งใดกันนะคือสิ่งที่เราจะไม่รั้งรอที่จะทำมัน...

แล้วแบบไหนกันที่จะทำให้การใช้ชีวิตนั้นคุ้มค่า?

-------------------------------------------------

สุดท้ายนี้

ยินดีเหลือเกิน

ยินดีที่อย่างน้อยก็เขียนบทความนี้จบก่อนตาย

: )

เหมือนเมื่อวาน...

2010-08-27T18:56:00.002+07:00

ก่อนหน้านี้

ผมบอกตนเองว่าผมเป็นคนจังหวัดร้อยเอ็ด

ซึ่งนั่นก็ยังคงเป็นความจริงอยู่

แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ผมใช้ชีวิตที่กรุงเทพ

ตื่นนอน

กินข้าว

ทำงาน

กลับห้อง

ดูโทรทัศน์รายการโปรด

ตกดึก นั่งแชท หาใครสักคน

ที่ผมรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่อีกฟากหนึ่งของคอมพิวเตอร์

ชีวิตผมเริ่มจำเจ และน่าเบื่อขึ้นทุกๆ วัน

ผมทานอาหารร้านเดิมๆ สั่งข้าวเหมือนเดิม

แค่เดินมาหยุดหน้าร้าน แม่ค้าก็แทบจะส่งอาหารเมนูเดิมให้ล่ะ

บางวันมีเรื่องตลกเพิ่มเข้ามา

ผมบังเอิญทะลึ่งสั่งอาหาร ซึ่งทุกวันผมจะไม่พูดอะไร

แค่ยืนรอหน้าร้าน แต่แม่ค้า ก็ทวนเมนูประจำของผม

ผมได้แต่ก้มหน้าอมยิ้ม

หัวเราะ ฮึ ฮึ ในใจ

จำเจเหลือเกิน...

กทม

How To Install Websphere Process Server

2010-08-26T11:44:00.005+07:00

วิธีการติดตั้ง Websphere Tools + Process Server + Cloudscape

1. ติดตั้งเจ้าตัวนี้ซะ Websphere Integration Developer 6.0.2
ถ้ามีเวลาก็ทำการ Fixpack ซะให้เรียบร้อย (แต่ blog นี้จะไม่กล่าวถึงนะครับ)

2. ติดตั้ง WebSphere Process Server 6.0.2 เพื่อไว้ Run Server

3. สร้าง Cloudscape database ชื่อ BPEDB

3.1 ก่อนอื่นต้องเช็คก่อนว่ามี Folder ตามนี้หรือไม่
"install_root\profiles\Profile_name\databases\BPEDB"
ถ้าไม่มีสามารถจะดำเนินการติดตั้งต่อไปได้

3.2 คัดลอก File Script SQL จาก
"install_root\dbscripts\ProcessChoreographer\Cloudscape\createDatabase.sql"
ไปไว้ที่ Folder
"install_root\profiles\default\databases"

3.3 ตรวจสอบว่ามีการติดตั้ง Java ไว้บนเครื่องรึยังโดยที่พิมพ์
Dos Mode:: "java -version"

3.4 อ่านเพิ่มเติมจาก createDatabase.sql ถึงวิธีการ Run Script และ Copy Script ที่จะใช้งาน

3.4.1 เข้าไปยัง Path ที่เก็บ file Sql ที่เราพึ่งนำมาวางไว้ (createDatabase.sql)
Dos Mode:: "cd install_root\profiles\default\databases"

3.4.2 ใช้ script นี้เพื่อสร้างฐานข้อมูล
Dos Mode:: "java -Djava.ext.dirs=%WAS_HOME%\cloudscape\lib -Dij.protocol=jdbc:db2j: com.ibm.db2j.tools.ij createDatabase.sql"

* หมายเหตุ ถ้าเกิดติดตั้งเสร็จเรียบร้อยแต่ใน
"install_root\profiles\default\databases\BPEDB"
ยังคงไม่มี File อะไรอยู่ข้างในเลย นั่นแสดงว่าติดตั้งไม่สำเร็จ
ให้ตรวจสอบ Log File ที่
"install_root\profiles\default\databases\db2j.log"

4. ทดสอบ Start Server

4.1 Dos Mode:: "install_root\profiles\default\bin\startServer.bat server1"

4.2 ลองเรียกทดสอบ BPC ว่าใช้ได้หรือยัง "http://localhost:9080/bpc"

วิธีการ Config Business Process Server ให้ใช้งานร่วมกับ Cloudscape ได้

1. เปิดโปรแกรม WebSphere Integration Developer V6.0.2

2. เพิ่ม Server ลงไป "Websphere Process Server v6.0"

3. คลิกขวาที่ Server ที่สร้างขึ้นมาใหม่ เลือกที่ "Run Administrative Console"

3.1 จะมีหน้าให้ Login กด Login โดยไม่ต้องกรอกอะไรก็ได้

ทำตามขั้นตอนต่อไปนี้...


Step 1:
Server --> Applicaion Servers --> 
Expand Business process container settings
--> Business process container
--> Business process container installation wizard

--> Next
   JDBC providers        <เลือก Cloudscape Database>

--> Next
   JMS user ID        
   JMS password        
   JMS API User ID        
   JMS API password    
   Administrator security role mapping    
   System monitor security role mapping    

--> Next
   Checked:    Enable audit logging for all processes running in this container
   Checked:    Enable Common Event Infrastructure logging for all processes running in this container

--> Finish --> SAVE

Step 2:
Server --> Applicaion Servers --> 
Expand Business process container settings
--> Business process container
--> Human task container
--> Human task container installation wizard
   JMS user ID        
   JMS password        
   Escalation user ID         
   Escalation password     
   Administrator security role mapping     
   System monitor security role mapping    

--> Next
   Checked:    Enable Common Event Infrastructure logging
   Checked:    Enable audit logging for all human tasks

--> Next --> Finish --> SAVE

เราต่างเติบโตมาเพื่อ เบ่งบาน ในวิถีของตนเอง

2010-07-20T18:24:00.006+07:00

ตั้งใจไว้ว่า เรียนจบจะทำงานดีๆ ทำงานที่ชอบ

วันนี้ได้ทำงานดังที่หวังไว้เรียบร้อยแล้ว

มีเพื่อนร่วมงานที่ดี มีเพื่อนฝูงมากมาย รายล้อม

มีน้องๆ ที่รัก คอยให้กำลังใจ

ดูเหมือนชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทาง

จนเหมือนไฟในตัวเริ่มดับ

มีแต่ความขี้เกียจ ความน่าเบื่อเข้ามาแทนที่

มีคำถามใหม่ๆ เข้ามา

- ทำไม งานที่เข้ามามันช่างขาดความท้าทาย ไม่เหมือนกับแรกๆ ที่ทำงานมาเลย

- ทำไม ชีวิตของเราจึงต้องผูกกับภาระยุ่งเหยิง ที่คนอื่นๆ ไม่เห็นต้องมารับผิดชอบเลย

- ทำไม เราถึงคิดเรื่องตั้งตัวไม่ได้สักที ทั้งที่อายุก็ใกล้สามสิบเข้าไปแล้ว

ณ เวลานั้น ผมรู้สึก ว่างเปล่า...

เหมือนเราไม่มี สิ่งใดในอุ้มมือเลย กำมือก็ได้เพียงแค่อากาศ

ตอนนั้น มองเห็นว่าตนเองไม่ได้ท้อ ไม่ได้ต้องการกำลังใจอะไร

อันที่จริงถ้าจะนิยามความรู้สึกนี้ว่า "ชีวิตโหวงเหวง" ก็คงจะได้

บนโลกใบนี้ ผมว่าใครๆ ก็คงจะต้องผ่านจุดนี้มาบ้างแล้ว คือความ "โหวงเหวง" และ

จุดที่มีคำถามกับตนเองถึง "เป้าหมายของการดำรงชีวิตอยู่ในอนาคต"

ที่จริงผมคงลืมความคิดที่จะมีชีวิตของตนเองไป เพราะอยากดูแลทุกๆ คนในบ้านไปตลอด

ในขณะเดียวกัน ผมก็หลงลืมซ้ำซ้อนไปอีกว่า พวกเขาเองก็กำลังจะมีชีวิตของเขา

มีครอบครัว มีคนรัก มีคนที่เขาต้องดูแล และที่สำคัญก็คงจะมีหลายๆ คนที่อยากดูแลเขา : )

นั่นก็คงเป็นสัจธรรม ว่า "เราต่างเติบโตมาเพื่อ เบ่งบาน ในวิถีของตนเอง"

เพื่อนกันเขาไม่ทำกันแบบนี้

2010-07-17T03:20:00.007+07:00

ณ เย็นวันหนึ่ง ที่บริษัทที่ผมทำงานอยู่

บรรยากาศเริ่มเย็นมากแล้ว แต่ทุกคนยังคงรอฟังผมปรึกษาปัญหาอยู่

"ผมเสียดายความเป็นเพื่อน..."

เสียงพูดของผมถูกส่งไปยังคู่สนทนา

"เพื่อนกันเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอก..."

น้ำเสียงดุดัน กระแทกกระทั้นพุ่งตรงมายังตัวผม

ผมเงียบไปอีกพักหนึ่ง

แต่คำว่าเพื่อนที่ผมพูดไป มันเริ่มโครงเครง เมื่อคิดตามตรรก ที่มีอยู่บ้างในใจ

แต่ก็ยังคงพูดย้ำคำเดิม... ว่าผมเสียดายความเป็นเพื่อน

จนเพื่อนๆ ที่ทำงานให้ความเห็นว่า ผมซื่อเกินไป และคิดดี คิดบวกเกินไปที่จะอยู่ กรุงเทพ (ว่าไปนั่น...)

ผมเข้าใจได้นะว่า กรุงเทพ คือดงหมาจิ้งจอก

แต่ก็ไม่เคยนึกว่าในหมู่เพื่อนฝูง ที่เราเห็นเป็นแกะขนปุยๆ เหมือนกัน จะเป็นหมาจิ้งจอกแอบแฝง

เหนือความคิดอื่นใดในใจผม ค่อนข้างที่จะผิดหวังเมื่อรู้ความจริงทั้งหมด

ผมพยายามอโหสิ แม้ไม่ใช่ ณ เวลานั้น แต่หลังจากระงับอารมณ์ได้ผมก็พยายามนะ

ผมค่อนข้างได้บทเรียนหนักๆ หลายข้อ จากการที่โดนโกงจากเพื่อนสนิท ครั้งแรกในชีวิต

ผมหาคำจำกัดความ สำหรับบทเรียนที่ได้รับไว้เพื่อเตือนสติและความจำตนเอง

- ผลประโยชน์ นำมาซึ่งความชอบธรรมในการโกงกิน โดยไม่ทำให้บุคคลนั้นรู้สึกผิด

- บนเส้่นทางธุรกิจ ไม่มีคำว่าเพื่อนแท้

- หากมีคำว่าผลประโยชน์ ก็จะไม่มีคำว่าพี่น้องหรือพวกพ้อง

เป็นเรื่องยากสำหรับผมเหมือนกัน ที่จะตั้งรับกับมันได้ สำหรับปัญหาที่เกิดขึ้นทั้งหมด

- ผมเสียเครดิตและความเชื่อมั่นจาก เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ทำงาน รวมถึงญาติพี่น้อง

- ผมเสียความเป็นผู้ใหญ่ เสียการเสียงานไปเพราะความเชื่อใจแบบไม่ระแวดระวัง

- ผมเสียเวลาอันมีค่า และสติที่มีไปกับการแก้ปัญหา ที่มีบ่วงมาคล้องคอ โดยไม่เกิดประโยชน์กับผมเลย

ทางออก...

- แก้ปม ทุกจุด ให้คลี่คลาย ถ้าคิดไม่ไหว ให้เพื่อนให้พี่ที่ไว้วางใจช่วยคิด

- ทำใจให้สงบ นั่งสมาธิ อ่านหนังสือธรรม ระงับความโกรธ ด้วยการไม่โกรธ

- หยิบยืม ถ่ายโอน หมุนเวียน เงินทอง เพื่อให้ผ่านปัญหานี้ไปได้ก่อน

- ตัดวงจรที่น่าสังเวชนี้ ด้วยการตักเตือนทุกคนที่รู้จัก ไม่ให้เขากลับเข้ามาในวงการได้อีก... (แม้ว่าจะเป็นเพื่อน)

เมื่อจบปัญหาได้ เราก็ต้องมาสรุปข้อคิดของปัญหา ว่าเราได้อะไรกับมันบ้าง...

- เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความดีคือเกราะคุ้มกันภัยที่ดี

ที่เชื่ออย่างงั้นเพราะลูกค้ามั่นใจในตัวผมที่เป็นคนตรงและซื่อสัตย์

เขาจึงโทรมาเคลียร์ด้วย และคุยกันตรงไปตรงมาจนได้ข้อมูลปะติปะต่อ ว่ามีการโกงเกิดขึ้น

- เรื่องนี้ยังสอนให้รู้อีกว่า การทำธุรกิจใดๆ ไม่ว่าจะสนิทเล็กน้อยหรือมากมาย

การทำสัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษรเป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้

- กฎหลักๆ ของการทำธุรกิจเว็บไซต์ เล็กๆ จ้างครั้งเดียวผ่าน คือ

จ่ายก่อนกึ่งหนึ่ง และจ่ายอีกกึ่งหนึ่งก่อนส่งมอบงาน

- ความชัดเจนของงาน และความต้องการของลูกค้า เป็นปัจจัยแรกๆ ที่ควรคำนึงถึง เพื่อการปิดงานที่สมบูรณ์ในอนาคต

เอาล่ะ สำหรับใครที่กำลังจะกระทำผิดต่อเพื่อน หรือไม่ซื่อสัตย์ต่อเพื่อน

ขอเตือนสติท่านว่า

"ปากคน ร้ายกว่า ปากกา พึงระวังไว้ ถ้าดีไม่จริง อย่าริเป็น อริกับเพื่อน!"

How to install PHP 5.1.6 (win32) + Apache 2.0.59 (win32) + MySql 5.0.22 (win32) + CodeIgniter 1.7.2

2010-04-22T14:59:00.014+07:00

โดยปกติ ถ้าเราต้องการติดตั้งให้ มี Server ที่สามารถใช้รันภาษา PHP บนเครื่องได้ โดยทั่วไปนั้น

สามารถใช้ Appserv ซึ่งเป็นโปรแกรมสำเร็จรูป เมื่อลงเสร็จเรียบร้อย จะมีการ config มาให้ครบเสร็จสรรพ

ตั้งแต่ Server PHP จนกระทั่งฐานข้อมูล และตัวบริหารจัดการเล็กๆ อย่าง PhpMyAdmin

แต่บทความนี้จะพาท่านมาติดตั้งแบบแยก ทีละตัว เพื่อแก้ไขปรับแต่งในอนา่คตได้ง่ายขึ้น
---------------------------

ซอฟต์แวร์ ที่จำเป็นต้องใช้ และดิ้นรนหามาจากอินเตอร์เน็ตได้ง่ายๆ เนื่องจากเป็น open source

1. php-5.1.6-Win32.zip
2. apache_2.0.59-win32-x86-no_ssl.msi
3. mysql-5.0.22-win32
4. CodeIgniter_1.7.2

หมายเหตุ: หากต้องการใช้งานร่วมกันกับ Java หรือ jasperReport ให้ลงเวอร์ชั่นให้ตรงตามนี้

--------------------------

วิธีการติดตั้ง

1. ติดตั้ง apache_2.0.59-win32-x86-no_ssl.msi

2. ทำการ stop service apache

2.1 วิธีการ stop service apache ก็คือให้ไปที่ Control Panel => Administrative Tools => Services

2.2 เลือกจาก รายการ service ซึ่งจะชื่อว่า Apache2 คลิก และเลือก Stop

3. แก้ไข config ของ apache

3.1 วิธีการแก้ไข config ของ apache คือ เข้าไปที่ C:\Program Files\Apache Group\Apache2\conf

3.2 แก้ไขไฟล์ httpd.conf อาจจะแทนที่ของเดิมหรือ เพิ่มเข้าไปใหม่ตามโค๊ดด้านล่าง

---------------------------------------
DocumentRoot "C:/www"

<Directory "C:/www">
Options FollowSymLinks
AllowOverride FileInfo
</Directory>

<Directory "C:/www">

Options Indexes Includes FollowSymLinks MultiViews

DirectoryIndex index.html index.php index.html.var

LoadModule rewrite_module modules/mod_rewrite.so

<IfModule mod_mime_magic.c>
MIMEMagicFile conf/magic
</IfModule>

<IfModule mod_rewrite.c>
RewriteEngine On
RewriteCond %{REQUEST_URI} !^(/index\.php|/img|/js|/css|/robots\.txt|/favicon\.ico)
RewriteRule ^(.*)$ /index.php/$1 [L]
</IfModule>

ScriptAlias /php/ "C:/PHP/"
AddType application/x-httpd-php .php
Action application/x-httpd-php "/php/php-cgi.exe"

<VirtualHost *>
ServerName localhost
DocumentRoot C:/www
<Directory C:/www>
RewriteEngine On
RewriteBase /
RewriteCond %{REQUEST_FILENAME} !-f
RewriteCond %{REQUEST_FILENAME} !-d
RewriteRule ^(.*)$ index.php/$1 [L]
</Directory>
</VirtualHost>

---------------------------------------

4. นำ php-5.1.6-Win32.zip ซึ่งถูกบีบอัด แตกไฟล์ออกมาวางไว้ที่ C:\PHP (ซึ่ง Folder PHP นี้ต้องสร้างขึ้นมาเอง)

5. เปลี่ยนชื่อไฟล์ php.ini-dist ให้เป็น php.ini แก้ไขไฟล์ตามด้านล่างแล้วนำไปวางที่ C:\windows

---------------------------------------------
extension_dir = "c:\PHP\ext"

extension=php_curl.dll

extension=php_mysql.dll
---------------------------------------------

6. ติดตั้ง MySQL และทำการ stop service

---------------------------------------------
MySQL Config
Username :: root
Password :: password
---------------------------------------------

7. คัดลอกไฟล์(ผมโหลดจากอินเตอร์เน็ต) "libmysql.dll" และ "libeay32.dll" ไปไว้ที่ C:\windows\system32\

8. แก้ไขไฟล์ my.cnf หรือ my.ini

---------------------------------------------
[mysql]
default-character-set=tis620

[mysqld]
skip-character-set-client-handshake
default-character-set=tis620
init_connect='SET collation_connection = tis620_thai_ci'
init_connect='SET character_set_results=tis620'
init_connect='SET NAMES tis620'

# created and no character set is defined
default-character-set=tis620

#sql-mode="STRICT_TRANS_TABLES,NO_AUTO_CREATE_USER,NO_ENGINE_SUBSTITUTION"
---------------------------------------------

9. สร้าง Folder C:\www

10. เขียนไฟล์ใหม่ขึ้นมา ชื่อ index.php โดยในไฟล์เขียนดังนี้ โดยบันทึกไว้เป็น C:\www\index.php

------------------------
<?php
phpinfo();
?>
------------------------

11. ทำการ start service Apache และ MySQL โดยทำวิธีเดียวกับการ stop service แต่ให้ start service แทน

12. ทดสอบ บน IE ว่าใช้ได้ไหมโดยพิมพ์ http://localhost/

13. หากมีข้อมูล phpinfo ขึ้นมา แสดงว่า ทำงานได้แล้ว ก่อนทำขั้นตอนต่อไปให้ลบไฟล์ C:\www\index.php ออกก่อน

14. ติดตั้ง CodeIgniter_1.7.2 โดยนำไฟล์ภายใน Folder ทุกไฟล์ไปวางที่ C:\www

15. เข้าไปแก้ไขข้อมูลที่กำหนดค่าฐานข้อมูลที่

---------------------------------------------
C:\www\system\application\config\database.php

$db['default']['hostname'] = "localhost";
$db['default']['username'] = "root";
$db['default']['password'] = "password";
$db['default']['database'] = "database1";
$db['default']['dbdriver'] = "mysql";
---------------------------------------------

16. เนื่องจากเราอ้างไปยัง ฐานข้อมูลชื่อว่า "database1" แต่เรายังไม่ได้สร้างขึ้นจริง
จึงจำเป็นต้องเข้าไปสร้างใน MySQL

16.1 ไปที่ Start -> Run พิมพ์ cmd

16.2 เข้าระบบฐานข้อมูล

---------------------------------------------
mysql -u root -p (ทำการ Enter แล้วพิมพ์รหัสผ่านแล้ว Enter อีกครั้งจะเข้าระบบได้)
---------------------------------------------

16.3 พิมพ์คำสั่งสร้างฐานข้อมูล แล้วก็ออกจากระบบ

---------------------------------------------
mysql<create database database1;
exit (ออกจาก MySQL)
exit (ออกจาก cmd)
---------------------------------------------

16.4 สร้างไฟล์ .htaccess โดยมีข้อมูลตามด้านล่าง แล้ววางไว้ที่ C:\www

---------------------------------------------
RewriteEngine on
RewriteRule ^$ /index.php [L]
RewriteCond $1 !^(index\.php|images|css|js|video_files|robots\.txt|favicon\.ico)
RewriteRule ^(.*)$ /index.php/$1 [L]
---------------------------------------------

17. น่าจะใช้งาน Codeigniter ได้่แล้ว

อ้่างอิงจาก
http://www.dwdev.dwthai.com/setup/apache_php.htm

Next Step

2009-12-28T22:52:00.006+07:00

วันเปลี่ยน เลื่อนเดือนผ่าน มาจนอายุก็ล่วงเลย ใกล้ยี่สิบห้าเต็มทน

ไฟแห่งความฝันเมื่อยังเด็ก ก็ไม่รู้สึกถึงกลิ่นอันหอมกรุ่นเหมือนเคย

เมื่อได้มองหา คนคุ้นเคย ที่หวังจะร่วมเรียงเคียงหมอน พบแต่ความว่างเปล่า

นึกได้เพียงครั้งหนึ่ง พบสาวรูปงาม ยิ้มหวาน ตาเป็นประกาย

ในใจหนึ่งก็คิด หมายมั่นอยากสานรักปักศรไปที่สาวนั้น

แต่ก็มิได้นำพา (ฮาาา)

เสร็จสิ้น เรื่องสาวงาม ก็พาลมาเรื่องการงาน การเงิน

เป็นเรื่องง่ายๆ ในชีวิต ที่เดากันได้ไม่ยาก

คนที่ไม่มีแฟนต้องดูแล ย่อมมีสมาธิในการทำงานมากกว่า

และก็ง่ายกว่าที่จะประสบผลสำเร็จในการงาน

แต่ความเหงา ความเหนื่อยล้า และการต้องสู้โดยลำพังนี่แหล่ะ

ที่ทำให้คนเหล่านี้ ท้อถอย อ่อนแอ งอแง ง๊องแง๊ง

ใครสามารถรับความรู้สึกนี้ได้ก็ดีไป แต่เชื่อว่า

ไม่มีใครหรอก อยากต่อสู้ไปโดยลำพัง

หลายคนคงไม่เข้าใจเนาะ

กับการได้ทำงาน ได้มีชีวิตในแบบที่ต้องเลือกทางเดินตัวเอง

ลองผิด ลองถูก ไปเรื่อยๆ โดยลำพัง

ทุกก้าวมีแต่ความเสี่ยง... (จริงๆ นะ ถ้่าคนไกลบ้านจะรู้ดี)

ผมเองอาจจะคิดถึงคนที่อยู่ที่บ้านบ้าง

แต่ก็คงทำได้เพียง... หันมองกระจกแล้วยิ้มแห้งๆ ให้ตนเอง

"ย้ำเบาๆ ว่าก็แค่เป็นอีกวันที่ต้องผ่านมันไปให้ได้"

Computer Science Mini Re-Union 2

2009-11-22T05:03:00.004+07:00

ในแต่ละวันที่ผ่านไป เพื่อนพ้องมิตรสหายก็ต่างห่างหายไปกับกาลเวลา

มีแต่เพื่อนใหม่ๆ เข้ามาในชีวิต บางคนก็เลยลืมคิดถึงเพื่อนเก่าๆ ที่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน

แต่สำหรับหลายๆ คน ที่ยังคิดถึงกันอยู่ จึงหาโอกาสมาพบปะพูดคุยกัน

ตามประสาเพื่อนพ้อง

ร้านอิ่มอร่อย ร้านอาหารข้างทางธรรมดาๆ กลายเป็นที่รวมตัวของพวกเรา

มากันได้ไม่เยอะมากนัก แต่ก็ถือว่ามาเยอะกว่าที่คาดไว้

อันว่า พันธะ ของแต่ละคน แต่ละท่าน มันก็ไม่เหมือนกัน

บางคนแฟนถึงกับงอน ที่ออกมาสังสรรค์กับเพื่อนแม้จะเป็นนานๆ ทีก็เถอะ

การได้พูดคุยกับเพื่อนนั้น บางอย่างก็ยังมีกลิ่นไอ เก่าๆ ของวันวานอยู่

เรื่องที่เคยผิดพลาด บ้าระห่ำเมื่อสมัยเรียนก็ยังถูกหยิบมาพูด

เป็นเรื่องขำขัน บนโต๊ะอาหาร

แต่ละคน ผ่านไปสองปีหลังเรียนจบ เปลี่ยนงานกันแล้วทั้งนั้น

จะเหลือก็แค่บางคน ที่ยังคงทำที่เดิมอยู่

การพูดคุยหลายอย่างบ่งบอกว่า พวกเรากำลังโตขึ้น

คิดอย่างผู้ใหญ่มากขึ้น ไม่บ้าระห่ำ เหมือนก่อนหน้านี้

คาดว่า... จัดงาน Re - Union ครั้งต่อไป

คงมากันได้เยอะกว่านี้ เพราะครั้งนี้นัดกันล่วงหน้าไม่กี่วัน

แต่จะเป็นเมื่อไหร่นั้น รอดูความคิดถึงว่าสุกงอม เมื่อไหร่

ก็เป็นเวลาของการนัดหมายอีกทีล่ะกัน ^ ^

Think Camp 2

2009-11-22T04:44:00.005+07:00

ค่ายความคิด ครั้งที่ สอง

เป็นค่ายที่นำเอาเว็บของคนไทย มาแนะนำกัน

เจ้าของเว็บต่างๆ ก็มาร่วมงานกันเยอะมาก

โดยจะมีการเขียนชื่อเรื่อง และนำไปแปะไว้กับผนัง

ผู้ที่เข้ามาร่วมงานท่านใดสนใจ ก็จะโหวต

โหวตเยอะ ก็มีโอกาสที่เรื่องนั้นจะได้นำมาบรรยายก็จะเยอะขึ้นตามไปด้วย

ค่ายนี้ ส่วนใหญ่ผู้ที่เข้าร่วมก็เป็นคนที่ต่างคุ้นหน้าคุ้นตากันดี

อีกอย่าง เป็นค่ายที่เด็ก YWC มาโชว์พลังกันเต็มที่

แสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของ YWC จริงๆ

ก่อนจบค่ายมีการแจกรางวัลกัน ซึ่งค่อนข้างจะเยอะมาก

ผมได้เสื้อมาหนึ่งตัว แต่ตัวใหญ่ไปหน่อยนึง

นอกจากเสื้อที่ได้จากการจับฉลากแล้ว ยังได้เสื้อจากค่ายอีกหนึ่งตัว

กลายเป็นสองตัว ฮาๆ

ถึงกับมีคนแซวว่า มารับเสื้อโดยเฉพาะ ^ ^

งานเสร็จต่างคนต่างแยกย้าย

แต่คาดว่าแนวความคิด และ Connection ก็จะยังคงมีกันต่อไป...

Young Webmaster Camp 7

2009-10-31T14:24:00.008+07:00

#YWC => Young Webmaster Camp

กลายเป็น TAG หนึ่งที่ดูจะ ร้อนแรงไปทันที ในช่วงเวลานี้

ผมเดินทางจาก กรุงเทพ มายัง ม.บูรพา (ชลบุรี)

โดยการชักชวนกันผ่านทางทวิตเตอร์ ของพี่ๆ เพื่อนๆ

วินาทีนั้นบอกตามตรง ค่อนข้างจะยุ่งเหยิงมาก

เนื่องจากพึ่งเปลี่ยนบริษัท งานที่ถูกโอนถ่ายและเวลาที่ถูกกำหนดมา

มันบีบซะเหลือเกิน

ทำเอา ผมต้องกลับสี่ - ห้าทุ่มแทบทุกคืน เกือบๆ สองสัปดาห์

และมันก็เสร็จจนได้ในเที่ยงของวันค่ายนั่นเอง

ตกเย็นผมจึงตามไปสมทบ

บรรยากาศในค่ายรอบนี้ เปลี่ยนไปนิดหน่อย

อาจจะเพราะไปในฐานะคนแก่ประจำค่าย หน้าที่หลักๆ จึงไม่ค่อยจะมีเป็นชิ้นเป็นอันนัก

น้องๆ ทำงานกันได้ดี มีสะดุดเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ถือว่าดี

มารอบนี้ได้อัตเดรต และทำความรู้จักกับพี่ๆ รุ่นเก๋าๆ ของค่ายมากขึ้น

ได้ทั้งความสนุกและ เรื่องราวดีๆ ให้นึกถึงมากมาย

ปีนี้ เน้นบรรยากาศแบบสบายๆ ในความเป็นพี่น้องของ YWC ซะมากกว่า

เจ็ดรุ่นแล้ว ไม่ใช่น้อยๆ เลย ยังกลมเกลียวกันอยู่ก็นับว่าดีแล้วล่ะ

ก็หวังว่าจะเป็นอย่างงี้ต่อไป ^ ^

สู้เขา YWC!

twitter bangkok 3

2009-09-06T02:34:00.005+07:00

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ผมพึ่งกลับมาจากกิจกรรม

twittbkk3 ที่ ร้าน GROOVE ทองหล่อ 26 - 28

ภายในงาน จัดขึ้นอย่างกึ่งทางการนิดๆ มีการลงทะเบียน

และผู้สนับสนุนกิจกรรม มาตั้งบูตอยู่ อย่างเช่น โค๊ก และ DELL

ผมเดินหาของดื่ม ก็ไปเจอประกายตาและยิ้มหวานๆ ของพริ้ตตี้ของโค๊ก

จึงขอโค๊กมาหนึ่งขวด สาวน้อยยื่นเครื่องดื่มให้ผม

พร้อมเสียงเชียร์สินค้าชัดถ้อยชัดคำ "อยากจะซ่า ต้องโค๊กสิ..."

หลังจากน้ำลายหก จากโซนนั้นมาแล้ว นึกขึ้นได้ ยังไม่ได้ลงทะเบียน

จึงแว๊บเดินกลับออกไป แล้วลงทะเบียน @tomorn ลงไป

พร้อมซื้อเสื้อยืด twitter ราคา 50 บาท มาไว้ในครอบครอง

งานเริ่มไปได้สามชั่วโมงแล้ว คนเริ่มเยอะ จนดูเหมือนแทบจะหาที่ยืนกันไม่ได้

หันหลังไป เจอะเจอ สาวสวย account twitter @ceemeagain

ก็คือ นางฟ้าไอที คนสวยตาโต นั่นเอง

เห็นหนุ่มๆ รายอื่น รัว ชัตเตอร์กันใหญ่

ในมือผมมีเพียง N73 จะถูลู่ถูกัง ถ่ายเขาไปก็คงไม่ชัดอย่างใจอยาก

"เอาว่ะ! ถ่ายคลิปเลยล่ะกัน" และแล้วก็ได้คลิป คุณ ซี หุหุ

เดินไปเดินมาเจอเพื่อนๆ ใน twitter มากมาย

โดยเฉพาะวันนี้ ได้มีโอกาสทัก @nuuneoi (พี่เนย) รายการ duocore.com

พี่เนยบอกว่ายังจำได้สมัยที่ เข้าไปถามตอนแข่งขันเขียนโปรแกรมบนมือถือ

จริงๆ พี่เนย ครั้งนั้นพี่เขาได้ ระดับเหรียญทอง ผมได้ ระดับเหรียญทองแดง

นี่สามปีแล้ว ยังจำผมได้ โอ้วววว ปลิ้มๆ

วกกลับมาที่กิจกรรม #twittbkk3 อีกรอบ

กิจกรรมนี้ ถ้าเป็นเด็กๆ อายุต่ำกว่าสิบแปด

นี่คงยากที่จะเกิดขึ้นเพราะคงไม่ดีถ้าให้เจอคนบนอินเตอร์เน็ต

มีบางคน ก็ฉายเดี่ยวมาแบบผมก็มี คือตั้งใจมาหาเพื่อนในงานเลยน่ะแหล่ะ

โดยรวมแล้วก็เจอคนคุ้นหน้าคุ้นตากันทั้งนั้นนะครับ คือไปงานไอทีเมื่อไหร่

ก็เจอกันทุกที ประมาณนี้แหล่ะ ^ ^

ในช่วง ประมาณ งานเกือบๆ จะเลิก @iwhale เจ้าของ kapook.com ก็ร้องเพลงโชว์ซะงั้น

เป็นอันสนุกสนานกันไป แต่ที่น่าเสียดายที่สุดคือมาช้า ซึ่งอดเห็นตัวจริง @sugree ในงานเลย

ก็แหมเขาออกจะดัง โดนอดีตนายก ทวิตมาแซวว่า "เข้าขั้นบ้าแล้วนะ!" เอ้อนะ

เป็นเรื่องเป็นราวได้อีก

ขากลับถ่ายรูปรวมหนึ่งรูป ร่ำลา เพื่อนพ้องชาวทวิตเตอร์กันหน้าร้าน GROOVE

ผมเองก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าทางผู้สนับสนุนจะได้ประโยชน์อย่างที่วางแผนรึป่าว

แต่ผมว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะดีมากๆ ที่สนับสนุนให้คนที่ส่วนใหญ่ชื่นชอบเทคโนโลยี

และอยู่ในระดับของ คนคิด และผู้ผลิต รวมถึงผู้บริหารหลายๆ ท่านได้มาเจอกัน

แลกเปลี่ยนไอเดียกัน

โอ๊ะ ก่อนกลับจริงๆ ได้ไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อร้าน Nubu แถวๆ ทองหล่อ

จะไม่ไปแล้วแหล่ะตอนแรก เพราะผมสนิทกับ @kijjaz คนเดียว

@kijjaz ซึ่งเป็น โปรดิวเซอร์ของวงโมโนโทน และคอยจัดแจงให้ผมไปด้วย

ผมนั่งอยู่ท่ามกลาง การสนทนา ภาษาดนตรี ที่ยากเหลือเกินที่คนอย่างผมจะเข้าใจ

พึ่งจะรู้ก็ตอนนี้แหล่ะ ว่าดนตรี มันยังต้องมี Model มีทฤษฎีคณิตศาสตร์มาใช้

และก็ไปกับพี่ๆ อีกหลายคน รวมแล้วสิบกว่าคน นั่งฟังกันเพลิน

ผมถามเบื้องหลังของแต่ละคนที่มาทานข้าวด้วยกันที่ร้าน Nubu ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ผมจึงขอนิ่ง เก็บรายละเอียด และรับไอเดีย จากโคตรเซียนเหล่านั้น

กลับถึงห้องเก็บอาการไม่อยู่จึงเขียนมาเล่าเรื่องราวให้ เพื่อนๆ พี่ๆ ที่สนใจงานนี้

ได้รับรู้รับทราบโดยทั่วๆ กันครับ ^ ^

What is twitter?

2009-09-06T01:38:00.007+07:00

ทวิตเตอร์ คืออะไร?

หลายๆ คนที่ไม่รู้จัก twitter (ทวิตเตอร์) อันนี้อาจจะมีอาการ เอ๋อ ได้

ทวิตเตอร์เข้ามาในชีวิตผม เมื่อไม่นานมานี้เอง ไม่น่าจะเกินสองเดือนจากขณะกำลังเขียนอยู่

ช่วงสองเดือนที่ผ่านมานี้ ผมทวิตไป เกือบๆ สามพันทวิต ไม่น่าเชื่อเหมือนกัน ว่าผมจะทวิตเยอะขนาดนั้น

ทวิตเตอร์นั้นมีลักษณะเป็นเครือข่ายของสังคมขนาดเล็ก (mini social network)

โดยที่จะมีโปรแกรมที่สามารถช่วยส่งทวิต ได้ง่ายๆ เช่น โทรศัพท์มือถือ หรือคอมพิวเตอร์พกพา

แนวคิดของทวิตเตอร์คือ "what are you doing?" หรือ คุณกำลังทำอะไรอยู่?

คุณจะอาบน้ำ กินข้าว ร้องเพลง ไปเที่ยว หรืออะไรที่ต้องการจะบอกคนอื่นๆ ก็เพียง ทวิต!

เพื่อนๆ ที่ตามคุณอยู่ ก็จะเห็นข้อความที่คุณ ทวิต ขึ้นทันที ซึ่งแน่นอนถ้าเขาอยากมีส่วนร่วม

เขาอาจจะทวิตหาคุณ หรือเสริมคำพูดของคุณ และกระจายต่อไปยังเพื่อนๆ ของเขาก็ได้

แต่เนื่องจาก ตัวของเนื้อหาที่รับส่งกันมีข้อจำกัด อยู่เพียงแค่ 140 ตัวอักษร ดังนั้น

การทวิตแต่ละครั้งจึงต้อง คิดดีๆ ว่าสิ่งที่คุณจะสื่อ จะเกินหรือไม่

ความสนุก มันอยู่ตรงไหนล่ะ?

เนื่องจาก การทวิต เป็นกิจกรรมที่ค่อนข้างจะรวดเร็วและทำได้ทุกที่

ดังนั้นเมื่อมีคนอื่นๆ สนใจในกิจกรรมที่เรากำลังทำ หรือคิดจะทำ

จึงมีเพื่อนจากอีกหลายๆ ที่ หลายๆ สาขา เข้ามาร่วม แจมด้วย

จึงไม่จำเป็นว่า เพื่อนสนิทของคุณเท่านั้นที่ คุณจะคุยได้

จะมีคนอีกเยอะแยะ ทั่วโลก คอยอ่าน ทวิตคุณ อยู่

เขาพร้อมจะ สื่อสาร กับคุณ "แค่คุณเปิดใจ เราก็เป็นส่วนหนึ่งกับคุณแล้ว"

ผมว่า คงไม่บ่อยหรอก ที่คุณจะเจอเพื่อนที่ พูดคุยถูกคอ ในที่ทำงานเดียวกัน

หรือในสถาบันเดียวกัน ลองทวิต สักอาทิตย์ สิ... แล้วคุณจะรู้ว่าโลกนี้

มีอะไรที่คุณไม่รู้อีกเยอะ และเครือข่ายของเรามันไปได้ไกลกว่าที่คุณรู้สึก

เริ่มง่ายๆ ที่ http://www.twitter.com

หรือจะตามผมเป็นคนแรกก็ได้ครับ ผมใช้ @tomorn

follow ผมง่ายๆ ที่ http://www.twiter.com/tomorn

วิธีสังเกตพวกชอบแอบอ้างบนโลกออนไลน์ของผม

2009-09-03T06:03:00.004+07:00

พักนี้เริ่มเบื่อๆ hi5

เจอแต่คนแอบอ้างเป็นคนนั้นคนนี้

อยากจะบอกทุกคนเหมือนกันว่า เขาไม่ใช่ เธอไม่ใช่

แต่ไม่รู้จะทำไปทำไม แต่กับเรา เรารู้ว่าเสียความรู้สึกมาก

ความจริงเป็นสิ่งที่ไม่ตาย และมันจะหลอกหลอนคนพวกนี้

ไปจวบจนเขาตายโน่นแหล่ะ

มาวันนี้ อยากแนะนำวิธีตรวจสอบง่ายๆ กับพวก

คนลวงโลก หรือ มิจฉาชีพ ออนไลน์

1. รูปภาพ

มิจฉาชีพ ::
ใช้รูปหน้าตาที่แสดงต่างกัน เวลาถามก็จะสร้างความกำกวม และทำให้เราคิดไปเองว่า
ต้องเป็นคนในรูปนี้ หรือรูปนั้น

ตัวจริง ::
จะมีภาพหน้าตาของตัวเองๆ มาลงเสมอ เพราะส่วนใหญ่มักจะเป็นคนมั่นใจในตัวเอง

2. ความรู้ความสามารถ

มิจฉาชีพ ::
มักจะสร้างภาพว่าตัวเองเด่นดังในสังคมจนดูฟูฟ่า หรือไม่ก็ทำตัวไม่มีหลักแหล่ง
ไม่มีที่เรียน ไม่ทำงาน ยากที่จะพิสูจน์ได้

ตัวจริง ::
มีความเป็นตัวตน ถามคำเดียวตอบร่ายยาวเป็นฉากๆ

3. มีสังคม

มิจฉาชีพ ::
ส่วนใหญ่มักจะสร้างตัวตนขึ้นมาโดยไม่อ้างอิงกับใคร ดังนั้นจึงดูไม่มีเพื่อนบนโลกนอก hi5 เลย

ตัวจริง ::
มักจะมีเพื่อนแวะเวียนมาแซวนั่นโน่นนี่ ชวนกินเหล้า เที่ยวห้างเป็นต้น โปรดเชื่อเถอะว่า
โลกใบนี้ไม่มีใครอยู่ลำพังได้หรอก "โดยเฉพาะมนุษย์ผู้หญิง"

4. เปิดกล้อง

มิจฉาชีพ ::
กล้องเสีย ผมบอกได้เลยในฐานะที่เก่งคอม มันเป็นไปไม่ได้ที่เห็นรูปกล้องแต่ใช้ไม่ได้
นอกเสียจากลงโปรแกรมหลอกว่ามีกล้อง หรือการ์ดทีวี ซึ่งคนปกติไม่ทำหรอก

ตัวจริง ::
จะบ่ายเบี่ยงบ้าง แต่สุดท้ายก็จะเปิดให้ดูนิดหน่อยว่าหน้าตาเป็นอย่างไร เพราะยังไง
ก็คงต้องเห็นหน้ากันในสักวัน (90% เปิด)

หมดล่ะครับ นี่เป็นข้อสังเกตส่วนตัวผมนะ ลองเอาไปทดสอบดู
ทุกครั้งที่ทดสอบ ให้คิดแบบใจเป็นกลางล่ะ
ไม่งั้นคุณจะไม่ได้คำตอบจริงๆ ที่คุณควรรู้

สำหรับผม ขอแฉ เรื่องนี้ก่อนที่จะมีคนเสียความรู้สึกกับเรื่องเฮงซวยแบบนี้เพิ่มมากขึ้น

PHP/JAVA Bridge Error!

2009-08-20T14:01:00.004+07:00

จากหัวข้อก่อนหน้านี้ซึ่งเกี่ยวข้องกับการนำ PHP กับ JAVA มาทำงานร่วมกัน

----

PHP Warning: PHP Startup: java: Unable to initialize module
Module compiled with module API=20050922, debug=0, thread-safety=1
PHP compiled with module API=20060613, debug=0, thread-safety=1
These options need to match
in Unknown on line 0

----

นี่คือ Error ที่เกิดจากการ ทำงาน ของ php_java.dll กับ php ซึ่งไม่รองรับกัน

วิธีแก้ก็คือ ต้อง หา php_java.dll ตัวเวอร์ชั่นที่รองรับมา ใช้แทน

Linux command mysql export and import data.

2009-08-18T14:27:00.006+07:00

Basic command for import and export database

Telnet to database server.
-> telnet 192.168.0.2

Use MySQL
->mysql -uadmin -p1234
mysql>create database dbMember;

Export data
->mysqldump -uadmin -p1234 dbMember > dbMember.sql

If export data select table
->mysqldump -uadmin -p1234 dbMember tblMember > tblMember.sql

Import data
->mysql -uadmin -p1234 dbMember < dbMember.sql

If import data select table
->mysql -uadmin -p1234 dbMember tblMember < tblMember.sql

Forward Port of Huawei SmartAX MT880

2009-07-04T03:49:00.008+07:00

วิธีการในเบื้องต้น

ต้องทราบก่อนนะครับว่าระบบเราเป็นอย่างไร

ของผมนั้น เป็น Huawei SmartAX MT880 จาก TT&T

อยากให้กำหนดไว้ตามนี้นะครับ

จากรูป คลิกที่ Properties

จากรูป คลิกที่รายการ TCP/IP จาก List แล้วจึงคลิกที่ Properties และ ให้กำหนดตามนี้

จากนั้น เปิดหน้าต่างเพื่อทำการ config อุปกรณ์ ที่ 192.168.1.1 โดยที่

Username:: admin

Password :: TTT

จะแสดงหน้าจอแบบด้านบน

คลิกที่ BASIC => NAT => Redirect => คลิก New

จากภาพส่วนนี้จะกำหนด TCP กำหนดได้ตามภาพแล้ว คลิก Submit

จากภาพส่วนนี้จะกำหนด UDP กำหนดได้ตามภาพแล้ว คลิก Submit

แล้วจึงไปคลิกที่ Advanced => IP Filter

และ Security Level จะต้องปรับ Status เป็น Low และทำการคลิก Submit

คลิกที่ Tools => Save & Reboot => Save => Submit

รอสักครู่ จนเข้าสู่หน้าตาปกติ

แล้วจึงคลิกที่ Tools => Save & Reboot => Reboot => Submit

ระบบจะทำการตั้งค่าให้ใหม่

หากยังไม่มั่นใจ ให้ปิด Router และ Restart คอมพิวเตอร์อีกครั้ง

แล้วจึงทดสอบ โหลด Bit Torrent ด้วย Port 14833

ซึ่ง Connection เป็น Yes และสามารถเล่นเกม DOTA ผ่าน Internet ได้แล้ว

แหล่งอ้างอิง

http://www.siamplugin.com/forums/lofiversion/index.php/t301.html

มะเร็งอารมณ์

2009-06-01T01:03:00.005+07:00

วันนี้ มานั่งมึนๆ อยู่หน้าจอคอม เช่นเคย

ด้วยที่ ห่างเหินจากการเขียนบทความไปเนิ่นนาน

คาดว่า คนที่ตามอ่าน คงหายไปเยอะ โข อยู่

วันนี้ ไม่มีข่าว หรือเทคนิค ดีๆ อันใด จะมาเสนอ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ แต่อย่างใด

ข้อความข้างล่าง ถ้าไม่ว่าง ก็ปล่อยผ่าน ไปได้เลย

อารมณ์ นี้ คง เหมือน คน พี้ กัญชา

แล้วปล่อยตัวตนลอยหายไปกับความคิด แล้วล่ะ
------

เคยคิดกันบ้างไหม

ว่า จุดหมายจริงๆ ของชีวิต คืออะไร

ผมเอง เคยถามตัวเองอยู่บ่อยๆ

ว่า นี่เรา มาทำอะไร ที่ตรงนี้

ทำไม เราไม่เลือกทางที่เราชอบ เรารัก

เรากำลัง ฝืนทำใน สิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนของเราหรือป่าว?

อืมม... ผมถามตัวเอง พร้อมๆ กับ สมทบ คำพูดตัวเองอยู่ในความคิด เป็นระยะๆ

อันที่จริง แม้รู้อยู่แล้วว่าต้องการอะไร

แต่ อ่อนแอ เกินกว่า จะตัดสินใจเด็ดขาดลงไป

มัน น่า เศร้า... ผู้ชาย อย่าง ผม จะอ่อนแอ ได้ปานนี้

------------

นาทีนี้

ชีวิต ยิ่ง ดำเนินไป ยิ่ง ชัดเจน

เสียง รถ ขวัก ไขว่

รถ ไฟฟ้า แล่น ผ่าน

แผ่นดิน สะเทือน รอบๆ ตัวผม

ผมมอง เห็น รถไฟฟ้า วิ่งผ่านไป จากมุมมองด้านล่าง...

คนบนนั้น ก็อาจไม่ต่างจากผม

เราต่าง ยอมมีชีวิต เดิมๆ

เสพ แบรนท์ หรูๆ ... เดิน ห้าง ดังๆ

คาดว่า หลายคน อาจจะใช้ชีวิต คล้ายๆ แบบนี้...

บางที ก็คิดนะ

ว่า เราเหมือน หนูแฮมเตอร์ ที่มีกรง ครอบ

แล้ว มี ลู่วิ่งเล็กๆ ให้ วิ่งๆ เพลิน ไปวันๆ

ผมว่านั่นอาจจะเป็นสิ่งเดียว ที่หนู แฮมเตอร์ จะมีความสุข ได้...

กับพวก มนุษย์ เงินเดือน อย่างเราๆ คงคล้ายๆ กัน

ผม ว่า มันช่วยได้บ้าง... ที่ยังมี ห้างให้ เดินอยู่

อย่าง น้อย ก็ หัวโล่งๆ ได้ สองสามชั่วโมง เลยแหล่ะ
---------

ผม สับสน นะ

สับสน กับ อนาคต ตัวเอง

ความชอบ และ ความรัก

แม้ กระทั่ง ความเป็น ตัวตนของตัวเอง

บางครั้ง แอบนิยามความรัก

แต่... ทุกครั้งที่นิยาม

ก็ราวกับว่า ไม่สามารถ นิยาม มันได้เลย

บางคน ทำให้ หัวใจ ผมพองโต

แต่บางที คนๆ เดียวกัน นั่นแหล่ะ ก็ ทำให้ ใจผม จวนเจียน จะขาด

มันแปลกดี

เรื่องความรัก อาจจะเป็นเรื่อง คลาสิค เกินกว่า จะนิยาม และเอามาตีความ เป็นนั่น โน่นนี่

แต่เชื่อไหม...

เราก็ยัง นิยาม

หลายๆ คน ก็ยังนิยาม

แล้ว ก็ผิด ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

โดยเนื้อแท้ของความรัก มันคือความสับสน โดยแท้ ล่ะมั้ง
-----

หลังจาก โยก เยก โย เย ในความคิดอยู่พักใหญ่ๆ

นึกขึ้นมาแล้ว อยากบวช...

อยากค้นพบ ว่าจริงๆ ชีวิตเรานั้น เกิดมาเพื่ออะไร

ทำอย่างไร ให้ใจเป็นสุข แล้วจะยิ้มอย่างไร ให้หัวใจมันพองโต ตามไปด้วย

หลายเดือน ก่อนหน้านี้ ลงทุน ลงแรง หาซื้อหนังสือ ธรรม

มาเปิดอ่าน ศึกษา ประสบการณ์ ของ คนนั้น คนนี้

หู ตา เริ่มมองเห็น สัจธรรมหลากหลาย

ใจ เริ่ม นิ่ง ขึ้นมา หน่อย

คำสอนนี่ เป็นธรรมชาติโดยแท้

ธรรมชาติ ของการคิดในแง่ดี

คิดอย่างมีเหตุผล มีหลักการชัดเจน

ตัวหนังสือ แม้บางเล่ม จะมีเนื้อหา คล้ายเคียงกัน

แต่เวลา ตีความ บางเล่ม เขียนได้ดีมาก

ทำให้ เข้าใจได้ถ่องแท้

เช่น

เรื่อง สมาธิ

เรื่อง วิปัสสนา

อืม... มันเป็นอีกโลกหนึ่ง ซึ่งไม่เคยพบ

มันสดใส มันสว่าง

จน เกิด ความอยากรู้อยากเห็น ใน ธรรม

แต่ตอนนี้ ยังไม่สามารถ เดินต่อ ไปยังจุด ที่ตั้งเป้าไว้ได้

ซึ่งก็ยังไม่ทราบเช่นกัน ว่า มันคือสิ่งใด

หนังสือ ก่อน หน้านี้ ที่อ่าน ก็ไม่ได้ คาดหวังว่าจะเจอสิ่งใด

แต่ก็ เจอเรื่อง แง่ คิด หลากหลาย ให้ คิด จน คล้อยตามได้

จน เชื่อใน ความเป็น พุทธ

จน เพื่อน หลาย คน ถึง กับ ประหลาดใจ (ออกแนวแตกตื่นจะดีกว่า)

คาดว่าหลายคน อาจจะคิดว่าเป็นเรื่อง คร่ำครึก หัวโบราณ

แต่อันที่จริง... ไม่ใช่เลย...

ต้องลอง... อธิบายไม่ถูก

เมื่อใด ใจ พบ ธรรม จะเป็น สุข

-----------

เขียนมาถึงตรงนี้

เข้าใจตนเองแล้ว ว่า ที่กระวนกระวายใจ

นั้นเพราะ ต้องการ จะหนีทางโลก หนีความวุ่นวาย

แล้วแสวงหาความสุขจริงๆ ในทางธรรม

----------

เมื่อใด ไร้ ซึ่ง อัตตา เมื่อ นั้น ก็ ไร้ ซึ่งความโลภ ความอยากได้อยากมี

คาดว่าเวลานั้น ใจ คงเป็นสุข เรื่อง ทุกข์ ก็คงลดน้อยถอยลง

ไปตามบาป ซึ่งมีโอกาสสร้างได้น้อยเช่นกัน

*อัตตา หมายถึง ความมีตัวตน ความยึดมั่นถือมั่น
เช่น การคิดว่าร่างกายคือของเรา นี่คือเงินของเรา นี่คือคนรักของเรา